ตอนที่03ยาพิษอันนุ่มนวล

โล่หมินขมวดคิ้วแต่ไม่ส่งเสียงอะไรจากนั้นก็เอ่ยเสียงเย็น“หลังจากที่โล่เหวินไปเข้างานแล้วก็คงจะไม่สามารถไปรับส่งเธอไปเรียนได้อีกเลยซื้อรถให้เธอคันหนึ่งต่อจากนี้ก็ขับรถไปเรียนเองระวังตัวด้วย”

หลันซินแทบไม่กล้าเชื่อหูของตัวเองเลยความหวาดกลัวตั้งแต่ที่ตังเองเข้ามาในบ้านหลังนี้เป็นครั้งแรกที่พี่ใหญ่พูดกับตัวเองได้ยาวขนาดนี้พี่ใหญ่มอบรถหนึ่งคันให้ตัวเองทั้งยังให้ดูแลตัวเองดีๆแท้จริงแล้วพี่ใหญ่ก็ไม่ได้เย็นชาแข็งกระด้างอย่างที่แสดงออกมาให้เห็นนะ

โล่เหวินสะกิดหลันซินอยู่ด้านล่างหลันซินรู้ว่าลืมตัวเสียมารยาทจึงรีบเก็บแววตาไว้หน้าแดงไปครึ่งหน้า

“ขอบคุณค่ะขอบคุณพี่ใหญ่เมื่อกี้ฉันคือว่า.....”

ปกติแล้วหลันซินเป็นคนเข้าใจพูดมากแต่ตอนนี้ราวกับลิ้นโดนแมวแมวคาบไปยังไงยังงั้นเมื่อกี้พี่ใหญ่จ้องมาที่ตัวเองด้วยดวงตาสีดำลุ่มลึกสักพักจะต้องเป็นเพราะไม่ชอบที่ตัวเองไม่มีความเคารพถ่อมตัวแน่นอนเลยมองมาที่เขาตรงๆ

ฮู้วอึดอัดจังเลย

หลังจากมื้อเช้าโล่เหวินถูกโล่หมินจับพาตัวไปที่บริษัทด้วยกันหลันซินไปที่โรงจอดรถจุ๊จุ๊รถคันเล็กสีขาวคันหนึ่งที่ราคาไม่ได้ผลาญเงินขนาดนั้นราคาไม่แพงที่ไม่ได้ระดับสูงแต่ก็ไม่ได้กระจอกพี่ใหญ่พิจารณาได้รอบคอบมากๆวันหน้าเวลาตัวเองออกไปไหนก็สะดวกสบายในที่สุดก็ไม่ต้องให้โล่เหวินขับรถสปอร์ตฝ่าลมไปรับส่งทุกวันแล้วเพราะหน้าประตูมหาวิทยาลัยมักจะดึงดูดพวกก่อเหตุจลาจล

หลันซินเป็นนักศึกษาปีสี่ตารางเรียนก็ไม่ได้มีเยอะตอนบ่ายจึงไปดูพ่อที่โรงพยาบาลคุณพ่อเป็นโรคหัวใจได้รับการผ่าตัดใส่โครงลวดเสร็จเรียบร้อยมาหลายวันแล้วเพราะเป็นโรงพยาบาลใหญ่ศัลยแพทย์ผ่าตัดก็ยังเป็นหมอที่มีชื่อเสียงระดับประเทศคุณแม่หลันทั้งดูแลเอาใจใส่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆดังนั้นพ่อของหลันซินจึงฟื้นคืนสภาพเดิมได้ดีเพียงแค่ไม่กี่วันก็สามารถกลับมาพักรักษาตัวที่บ้านได้แล้ว

“ซินซินอ่าลูกอยู่บ้านโล่ต้องทำตัวดีๆนะและก็ต้องใช้ชีวิตในแต่ละวันกับโล่เหวินดีๆล่ะหาไม่ใช่บ้านโล่พ่อจะสามารถมาโรงพยาบาลดีๆขนาดนี้ได้ยังไงล่ะเข้ารับการผ่าตัดแพงขนาดนี้”ทุกครั้งๆที่หลันซินมาโรงพยาบาลพ่อหลันจะต้องเตือนลูกสาวทุกครั้ง

หลันซินพยักหน้า“พ่อหนูรู้หนูจะต้องใช้ชีวิตแต่ละวันดีๆกับโล่เหวินอยู่แล้วค่ะ”

หลันซินอยู่โรงพยาบาลจนค่ำแม่หลันจึงเร่งให้หลันซินรีบกลับบ้านบอกว่าตอนนี้เธอเป็นภรรยาของคนอื่นแล้วจะกลับบ้านดึกไม่ได้อยู่บ้านสามีจะต้องเป็นกุลสตรีที่ขยันขันแข็ง

เมื่อขับรถกลับบ้านโล่จู่ๆหลันซินก็รู้สึกเหมือนกับว่าการที่ตัวเองแต่งงานออกเรือนไปนั้นเหมือนกับความฝันฉากหนึ่งยังไงยังงั้น

สองเดือนก่อนตอนที่หลันซินทำงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็บังเอิญเจอกับโล่เหวินจากนั้นผู้ชายที่เหมือนกับคุณชายคนนี้ก็เกิดรักแรกพบกับเธอก็ทำการรุกจีบเธอเป็นบ้าเป็นหลังหลังจากนั้นหนึ่งเดือนโล่เหวินก็ขอแต่งงานอย่างโรแมนติกทั้งสองเลยจดทะเบียนสมรสกันต่อมาพ่อก็เป็นโรคหัวใจขึ้นมากะทันหันโล่เหวินไม่พูดอะไรกลับให้เงินหาโรงพยาบาลเชิญหมอที่ดีที่สุดมาให้แม่หลันมักพูดเสมอว่าถ้าไม่มีลูกเขยดีๆคนนี้อนาคตบ้านหลันก็คงพังทลายลงมาสิ่งที่หลันซินมีต่อโล่เหวินนั้นคือทั้งรักทั้งสำนึกบุญคุณตอนอยู่บ้านโล่จึงทุ่มตัวพยายามทำหน้าที่ของภรรยาให้ดีที่สุด

ในช่วงของมื้อค่ำโล่เหวินและโล่หมินกลับบ้านมาด้วยกันพี่ใหญ่ที่ใบหน้าเย็นชามาแต่ไหนแต่ไรและโล่เหวินที่มักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอต่างก็ทำหน้าหดหู่กันหมดท่าทางดูเต็มไปด้วยความผิดหวัง

หลันซินไม่ได้โง่สามีถูกพี่ใหญ่บังคับให้ไปทำงานยังไงจิตใจก็ก็คงไม่ดีแน่เวลาพี่ใหญ่ทำเรื่องอะไรมักใช้อำนาจทว่าหลันซินพยายามประคับประคองไว้ยังไงซะโล่เหวินก็ไม่ได้เด็กๆแล้วก็คงจะเก็บอารมณ์จิตใจในการทำงานครั้งนี้ยังไงก็คงไม่สามารถพึ่งพาให้พี่ใหญ่เลี้ยงไปได้ชั่วชีวิตหรอก

ก่อนนอนโล่เหวินยกแก้วนมมาให้หลันซินเหมือนปกติ“ซินซินดื่มตอนยังร้อนๆเถอะ”

หลันซินออดอ้อน“ที่รักฉันกินมื้อค่ำไปเยอะมากดื่มนมแก้วนี้ไม่ไหวแล้ว”

โล่เหวินถือแก้วไปตรงหน้าปากของหลันซิน“ซินซินถือดื่มซะดื่มนมหนึ่งแก้วทุกคืนจะนอนหลับสบายขึ้นเสริมสวยไงเธอดูผิวเธอดีมากขนาดไหนก็เพราะดื่มนมไง”

แก้วนมถูกยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากหลันซินทำได้เพียงแค่ดื่มเข้าไปอึกใหญ่ทั้งยังเหลืออีกเกินครึ่ง“ที่รักเดี๋ยวอีกแปปนึงค่อยดื่มนะดื่มรวดเดียวหมดมันอิ่มมากจริงๆนะ”

โล่เหวินพยักหน้าแล้วจึงถือหนังสือไปนั่งออกที่ริมหน้าต่างอ่านไปซักพักจึงเงยหน้าขึ้น“ซินซินนมจะเย็นแล้วนะ”