ตอนที่02เมื่อคืนเหนื่อยจะแย่อยู่แล้วนะ

หลันซินมองโล่เหวินด้วยความกระดากอายทั้งๆที่ตอนสามีแต่งงานกันเดือนแรกๆเขาเป็นสุภาพบุรุษแต่ว่าเมื่อคืนเหมือนกับสามีสลับกลายร่างเป็นอีกคนบ้าคลั่งซะจนเธอหมดแรงจนเมื่อคืนเธอไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปได้ยังไง

เจียหยีบอกว่าผู้ชายที่สวมเสื้อผ้าคือศาตราจารย์พอถอดเสื้อผ้าแล้วก็เป็นสัตว์ร้ายเป็นอย่างที่ว่าจริงๆ！

โล่เหวินยื่นมือไปบีบคลึงหน้าเล็กๆแดงก่ำของหลันซินด้วยความรักใคร่“เมื่อคืนคงจะเหนื่อยมากล่ะสิฟ้ายังไม่สว่างก็นอนไปก่อนสักพักเถอะ”โล่เหวินพูดขึ้นครั้งนี้มีความอ่อนโยนมากใบหน้าของหลันซินก็ร้อนเห่อขึ้นจนดูสวยหยาดเยิ้มมีเสน่ห์มากขึ้นกว่าเดิม

เมื่อคืนเหนื่อยจะแย่แล้วใช่เมื่อคืนตัวเองก็เหนื่อยจะแย่จริงๆนั่นแหละนี่ต้องโทษใครล่ะ?หรือไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ที่เรียกร้องไม่ยอมพออยู่นั่นแหละ?

“ในบ้านก็ไม่ได้มีแค่พวกเราสองคนนะยังมีพี่ใหญ่อีกฉันไม่กล้านอนอู้หรอกฉันจะลุกขึ้นไปทำมื้อเช้าให้พวกนายกินกัน”หลันซินพูดพลางจะลงจากเตียง

“ซินซินเหนื่อยแล้วก็นอนพักเยอะๆหน่อยบ้านโล่ไม่ได้ขาดแม่บ้านทำกับข้าวฉันแต่งงานกับเธอก็เพื่อจะให้เธอมาเป็นภรรยาของฉันไม่ได้จะให้เธอมาเป็นแม่บ้านคอยปรนนิบัติรับใช้ฉันสักหน่อย”โล่เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นคำนี้มันช่างอ่อนโยนซะจริงพอได้ยินเสียงหัวใจของหลันซินอดไม่ได้ที่จะซบหน้าลงไปบนไหล่ของโล่เหวิน

โล่เหวินส่งกอดกลับให้ภรรยาตัวเองมีความรู้สึกแปลกๆวูบหนึ่งที่อยากจะผลักหลันซินออกไปทว่ามือที่ยกขึ้นหมายจะผลักออกกลับทำไม่ได้ในที่สุดจึงค่อยๆวางลงแล้วหยุดอยู่ที่หลังว่างเปล่าของเธอแปลกจริงๆกลับรู้สึกว่าสัมผัสใต้มือนี้ก็ไม่เลวเลยพอหันไปก็เห็นใส่รอยเลือดสีแดงที่เปราะเปื้อนลงบนผ้าปูหัวใจที่เดิมทีราบเรียบกลับเหมือนถูกชกด้วยกำปั้นที่มองไม่เห็นโล่เหวินขบกรามแน่นที่ขอร้องให้ผู้ชายคนอื่นมานอนกับภรรยาของตัวเองเกรงว่าในโลกนี้จะมีแค่เขาคนเดียว

หลันซินกัดฟันแล้วพาร่างพร้อมความรู้สึกเจ็บปวดบริเวณระหว่าขาลงไปชั้นล่างก็เห็นพี่ใหญ่โล่หมินกำลังนั่งพลิกอ่านหนังสือพิมพ์ของวันที่อย่บนโซฟา

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ใหญ่”หลันซินเอ่ยทักทายเสียงเบา

“อรุณสวัสดิ์”โล่หมินไม่ได้เงยหน้าขึ้นสายตาก็ไม่ได้เคลื่อนย้ายไปจากหน้าหนังสือพิมพ์

หลันซินเอ่ยตอบ“อื้ม”แล้วจึงเดินอ้อมโซฟาที่โล่หมินนั่งอยู่ด้วยความระมัดระวังและเข้าห้องครัวไป

แต่ไหนแต่ไรพี่ใหญ่ก็เป็นแบบนี้ทำหน้าเคร่งขรึมหน้าเดียวอยู่ทุกวันบอกไม่ได้ว่ากำลังดีใจหรือไม่ดีใจถึงอย่างไรแม้เธอจะแต่งงานกับโล่เหวินมาได้เดือนกว่าแล้วก็ยังไม่เคยเห็นเขายิ้มสักครั้งทว่าโล่เหวินกับพี่ใหญ่นิสัยก็ไม่เหมือนกันสักอย่างโล่เหวินนั้นอ่อนโยนอบอุ่นเอาใจใส่ดูแลทั้งยังโรแมนติกทั้งยังคอยแจกยิ้มตลอดไม่แปลกใจว่าพี่ใหญ่โตกว่าโล่เหวินตั้งหลายปีจนถึงตอนนี้แม้แต่แฟนสาวสักคนก็ยังไม่มีก็เพราะหน้าตาเย็นชาแบบนี้ไงผู้หญิงยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็คงโดนแช่แข็งไปซะก่อนแล้ว

หลันซินก็พูดแขวะไปทั้งแบบนี้แน่นอนว่าเธอกล้าพูดแค่ในใจแม้ว่าจะให้เธอยืมความกล้ามาเป็นร้อยๆกล้าก็ไม่กล้าพูดต่อหน้าพี่ใหญ่อยู่ดี

ฟังจากที่โล่เหวินพูดพ่อแม่ของเขาเสียไปตั้งนานแล้วตอนพี่ใหญ่อายุได้สิบแปดปีก็เริ่มเข้ามาสานต่อดูแลกิจการของบ้านหลังนี้ถ้าหากไม่ใช่การปกครองที่เข้มงวดของพี่ใหญ่จะทำยังไงให้สามารถทำให้บริษัทที่ร่อนแร่ใกล้จะปลิวกลับกลายมาผงาดเข้มแข็งขึ้นทำจนไม่มีใครกล้าจะฮุบไปอีกพี่ใหญ่ที่น่าเลื่อมใสแบบนี้น่าศรัทธาดูอย่างกับเทพเจ้าดังนั้นบูชาเคารพไว้ก็ดีแล้ว

หลันซินในครัวกำลังวุ่นวายอยู่กับป้าจางได้สักพักหนึ่งก็ถืออาหารเช้ามาวางไว้บนโต๊ะอาหารโล่เหวินและโล่หมินทั้งสองก็เดินมานั่งในห้องทานอาหารด้วยกัน

“เหวินตอนนี้นายแต่งงานมาหนึ่งเดือนแล้วคืนน้ำผึ้งพระจันทร์ก็ผ่านมาแล้วจิตใจก็คงรับมากพอแล้วล่ะวันนี้ไปรายงานตัวที่บริษัทด้วยผู้จัดการจัดตำแหน่งไว้ให้นายแล้ว”โล่หมินบอกกับโล่เหวิน

ในใจของโล่เหวินเต็มไปด้วยความไม่สมัครใจทว่ากลับพยักหน้าด้วยความเชื่อฟังนี่คือข้อตกลงของเขากับพี่ใหญ่เขาขอร้องให้พี่ใหญ่เข้าหอแทนเขาเงื่อนไขแลกเปลี่ยนก็คือต้องไปทำงานที่บริษัท

หลันซินใช้โอกาสตอนที่พี่ใหญ่กับสามีไม่ทันเห็นก็รีบขอตัวปลิวออกมาน่าแปลกก่อนหน้านี้พี่ใหญ่บอกว่าจะให้โล่เหวินไปเข้างานที่บริษัทโล่เหวินก็ยังเตรียมเหตุผลปฏิเสธไปแล้วทำไมวันนี้ถึงตอบรับพี่ใหญ่ได้เร็วขนาดนี้ล่ะ?หรือว่าหลังจากที่ร่วมหอกับเธอแล้วก็รู้ถึงหน้าที่ในแต่ละวันแล้ว

“น้องเล็ก”

หลันซินที่กำลังเดินก็ได้ยินเสียงเรียกของพี่ใหญ่ขึ้นมากะทันหันก็รีบเงยหน้าขึ้นมามองโล่หมินด้วยความเคารพ“พี่ใหญ่”

ตอนที่03ยาพิษอันนุ่มนวล

โล่หมินขมวดคิ้วแต่ไม่ส่งเสียงอะไรจากนั้นก็เอ่ยเสียงเย็น“หลังจากที่โล่เหวินไปเข้างานแล้วก็คงจะไม่สามารถไปรับส่งเธอไปเรียนได้อีกเลยซื้อรถให้เธอคันหนึ่งต่อจากนี้ก็ขับรถไปเรียนเองระวังตัวด้วย”

หลันซินแทบไม่กล้าเชื่อหูของตัวเองเลยความหวาดกลัวตั้งแต่ที่ตังเองเข้ามาในบ้านหลังนี้เป็นครั้งแรกที่พี่ใหญ่พูดกับตัวเองได้ยาวขนาดนี้พี่ใหญ่มอบรถหนึ่งคันให้ตัวเองทั้งยังให้ดูแลตัวเองดีๆแท้จริงแล้วพี่ใหญ่ก็ไม่ได้เย็นชาแข็งกระด้างอย่างที่แสดงออกมาให้เห็นนะ

โล่เหวินสะกิดหลันซินอยู่ด้านล่างหลันซินรู้ว่าลืมตัวเสียมารยาทจึงรีบเก็บแววตาไว้หน้าแดงไปครึ่งหน้า

“ขอบคุณค่ะขอบคุณพี่ใหญ่เมื่อกี้ฉันคือว่า.....”

ปกติแล้วหลันซินเป็นคนเข้าใจพูดมากแต่ตอนนี้ราวกับลิ้นโดนแมวแมวคาบไปยังไงยังงั้นเมื่อกี้พี่ใหญ่จ้องมาที่ตัวเองด้วยดวงตาสีดำลุ่มลึกสักพักจะต้องเป็นเพราะไม่ชอบที่ตัวเองไม่มีความเคารพถ่อมตัวแน่นอนเลยมองมาที่เขาตรงๆ

ฮู้วอึดอัดจังเลย

หลังจากมื้อเช้าโล่เหวินถูกโล่หมินจับพาตัวไปที่บริษัทด้วยกันหลันซินไปที่โรงจอดรถจุ๊จุ๊รถคันเล็กสีขาวคันหนึ่งที่ราคาไม่ได้ผลาญเงินขนาดนั้นราคาไม่แพงที่ไม่ได้ระดับสูงแต่ก็ไม่ได้กระจอกพี่ใหญ่พิจารณาได้รอบคอบมากๆวันหน้าเวลาตัวเองออกไปไหนก็สะดวกสบายในที่สุดก็ไม่ต้องให้โล่เหวินขับรถสปอร์ตฝ่าลมไปรับส่งทุกวันแล้วเพราะหน้าประตูมหาวิทยาลัยมักจะดึงดูดพวกก่อเหตุจลาจล

หลันซินเป็นนักศึกษาปีสี่ตารางเรียนก็ไม่ได้มีเยอะตอนบ่ายจึงไปดูพ่อที่โรงพยาบาลคุณพ่อเป็นโรคหัวใจได้รับการผ่าตัดใส่โครงลวดเสร็จเรียบร้อยมาหลายวันแล้วเพราะเป็นโรงพยาบาลใหญ่ศัลยแพทย์ผ่าตัดก็ยังเป็นหมอที่มีชื่อเสียงระดับประเทศคุณแม่หลันทั้งดูแลเอาใจใส่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆดังนั้นพ่อของหลันซินจึงฟื้นคืนสภาพเดิมได้ดีเพียงแค่ไม่กี่วันก็สามารถกลับมาพักรักษาตัวที่บ้านได้แล้ว

“ซินซินอ่าลูกอยู่บ้านโล่ต้องทำตัวดีๆนะและก็ต้องใช้ชีวิตในแต่ละวันกับโล่เหวินดีๆล่ะหาไม่ใช่บ้านโล่พ่อจะสามารถมาโรงพยาบาลดีๆขนาดนี้ได้ยังไงล่ะเข้ารับการผ่าตัดแพงขนาดนี้”ทุกครั้งๆที่หลันซินมาโรงพยาบาลพ่อหลันจะต้องเตือนลูกสาวทุกครั้ง

หลันซินพยักหน้า“พ่อหนูรู้หนูจะต้องใช้ชีวิตแต่ละวันดีๆกับโล่เหวินอยู่แล้วค่ะ”

หลันซินอยู่โรงพยาบาลจนค่ำแม่หลันจึงเร่งให้หลันซินรีบกลับบ้านบอกว่าตอนนี้เธอเป็นภรรยาของคนอื่นแล้วจะกลับบ้านดึกไม่ได้อยู่บ้านสามีจะต้องเป็นกุลสตรีที่ขยันขันแข็ง

เมื่อขับรถกลับบ้านโล่จู่ๆหลันซินก็รู้สึกเหมือนกับว่าการที่ตัวเองแต่งงานออกเรือนไปนั้นเหมือนกับความฝันฉากหนึ่งยังไงยังงั้น

สองเดือนก่อนตอนที่หลันซินทำงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็บังเอิญเจอกับโล่เหวินจากนั้นผู้ชายที่เหมือนกับคุณชายคนนี้ก็เกิดรักแรกพบกับเธอก็ทำการรุกจีบเธอเป็นบ้าเป็นหลังหลังจากนั้นหนึ่งเดือนโล่เหวินก็ขอแต่งงานอย่างโรแมนติกทั้งสองเลยจดทะเบียนสมรสกันต่อมาพ่อก็เป็นโรคหัวใจขึ้นมากะทันหันโล่เหวินไม่พูดอะไรกลับให้เงินหาโรงพยาบาลเชิญหมอที่ดีที่สุดมาให้แม่หลันมักพูดเสมอว่าถ้าไม่มีลูกเขยดีๆคนนี้อนาคตบ้านหลันก็คงพังทลายลงมาสิ่งที่หลันซินมีต่อโล่เหวินนั้นคือทั้งรักทั้งสำนึกบุญคุณตอนอยู่บ้านโล่จึงทุ่มตัวพยายามทำหน้าที่ของภรรยาให้ดีที่สุด

ในช่วงของมื้อค่ำโล่เหวินและโล่หมินกลับบ้านมาด้วยกันพี่ใหญ่ที่ใบหน้าเย็นชามาแต่ไหนแต่ไรและโล่เหวินที่มักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอต่างก็ทำหน้าหดหู่กันหมดท่าทางดูเต็มไปด้วยความผิดหวัง

หลันซินไม่ได้โง่สามีถูกพี่ใหญ่บังคับให้ไปทำงานยังไงจิตใจก็ก็คงไม่ดีแน่เวลาพี่ใหญ่ทำเรื่องอะไรมักใช้อำนาจทว่าหลันซินพยายามประคับประคองไว้ยังไงซะโล่เหวินก็ไม่ได้เด็กๆแล้วก็คงจะเก็บอารมณ์จิตใจในการทำงานครั้งนี้ยังไงก็คงไม่สามารถพึ่งพาให้พี่ใหญ่เลี้ยงไปได้ชั่วชีวิตหรอก

ก่อนนอนโล่เหวินยกแก้วนมมาให้หลันซินเหมือนปกติ“ซินซินดื่มตอนยังร้อนๆเถอะ”

หลันซินออดอ้อน“ที่รักฉันกินมื้อค่ำไปเยอะมากดื่มนมแก้วนี้ไม่ไหวแล้ว”

โล่เหวินถือแก้วไปตรงหน้าปากของหลันซิน“ซินซินถือดื่มซะดื่มนมหนึ่งแก้วทุกคืนจะนอนหลับสบายขึ้นเสริมสวยไงเธอดูผิวเธอดีมากขนาดไหนก็เพราะดื่มนมไง”

แก้วนมถูกยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากหลันซินทำได้เพียงแค่ดื่มเข้าไปอึกใหญ่ทั้งยังเหลืออีกเกินครึ่ง“ที่รักเดี๋ยวอีกแปปนึงค่อยดื่มนะดื่มรวดเดียวหมดมันอิ่มมากจริงๆนะ”

โล่เหวินพยักหน้าแล้วจึงถือหนังสือไปนั่งออกที่ริมหน้าต่างอ่านไปซักพักจึงเงยหน้าขึ้น“ซินซินนมจะเย็นแล้วนะ”