บทที่29

29: อารมณ์เสีย

อันเฟย์หยิบแท่งขี้ผึ้งสีขาวยาวสามเมตรออกมาจากหลังต้นไม้ เขาก้าวไปข้างหน้าและพุ่งไปที่ เออร์เนสต์ โดยไม่ลังเลใด ๆ แรงผลักดันนั้นเรียกว่า การจิกสามครั้งของไก่โต้งทอง แท่งสีขาวสั่นอย่างแรงและเร็วมากจนสร้างเงาในจินตนาการขึ้นมาสามอัน

บรรพบุรุษของ อันเฟย์ เคยฝึกฝนวิชาหอก ต่อมาในยุคป

บทที่30

30: การรอ

“ อันเฟย์มันคืออะไร” ดอริสถามภายใต้ลมหายใจของนางพลางมองไปรอบ ๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา แต่ตอนนี้หลังจากที่ผู้คนเริ่มล้อเล่นมันเหมือนกับว่ามีบางอย่างจริงๆ ดอริสขยับอย่างไม่สบายใจ

“ เจ้ารู้วิธีใช้เวทมนตร์ลอยตัวหรือไม่?”

“ อืมไม่ โดยเฉพาะ ทำไม?”

“ พวกเขาไม่ได้บอกว่านักเวทย์สามา

บทที่31

31: ความไร้ผล

“ อันเฟย์!” คริสเตียนยิ้มขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้

“ คริสเตียนทำไมเจ้าถึงมาที่นี่” อันเฟย์ เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“ท่าน เออร์เนสต์บอกให้ข้ามา” คริสเตียนหัวเราะ “ เจ้าหาได้ไม่ยากจริงๆ ข้าใช้เวลาสักพัก ในที่สุดข้าก็เจอผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเจโนวาและพบว่าเจ้าอยู่ที่นี่”

“ ลุงเออร์