ตอน 37
บ่วงเสน่หา
บทที่37
กันยามาส
และเพียงแค่นึกถึงเขา ชายหนุ่มก็จะมาปรากฏตัวได้ในอึดใจนั้น ก่อให้เกิดภาวะการณ์ที่หล่อนแสนจะไม่ชอบใจเพราะเหมือนว่าลัคนัยจะมาแย่งอากาศดีๆ หายใจร่วมกันหล่อนด้วย
หล่อนจึงหมางเมินใส่เขา แต่ลัคนัยเริ่มจะทนได้เสียแล้วหากหล่อนทำดีกับเขาซิ ถึงจะเป็นเรื่องชวนให้ประหลาดใจเ
ตอน 38
บทที่38
กันยามาส
เมื่อนึกถึงคำว่า ‘คนใช้’ เพ็ญพรรณีคิดว่ามันต่ำต้อยเกินไป กับการเกิดเป็นคนหล่อนทดไม่ได้ หล่อนทนยอมรับการไม่เท่าเทียมกันนั่นไม่ได้
“แม่น่ะเกิดพ้นสมัยทาสตั้งร้อยปีแล้ว ทำไมใจแม่ยังเป็นทาสอยู่ได้ แม่ทำได้ยังไงกัน”
“เพราะฉันรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ฉันไม่ใ
ตอน 39
บทที่39
กันยามาส
นั่นทำให้นางนิ่งเงียบไป
“ผมน่ะไม่อยากให้มีเรื่องกระทบกระทั่งกัน...ผมไม่อยากพูดเลยนะ น้าไพ พูดไปก็ทำให้น้าไม่สบายใจ”
นางแข็งใจที่จะรับรู้และรับฟังคำพูดของเขา “พูดมาเลยค่ะ คุณนัย...น้ารับฟังได้”
“คุณนกเธออยู่ส่วนของเธอ...แต่เพ็ญซิ ผมเห็นเพ็ญ