บทที่ 105

บทที่105

กันยามาส

หล่อนสลัดศีรษะแรง ๆ บอกกับตัวเองว่าควรจะยินดีซิ ยินดีที่ได้เห็นความเป็นมาแท้จริงของ กำพืดเดิมอันทุเรศทุรังที่เขาเป็นอยู่ แล้วเอาสิ่งนี้ไว้เข่นฆ่าเขาให้ย่อยยับลงไป

ก็หล่อนรอเวลานี้อยู่ไม่ใช่หรือ รอให้เขาลงต่ำแล้วหล่อนจะเหยียบเขาจมมิดดิน

ทำ

บทที่ 106

บทที่106

กันยามาส

ลัคนัยผงะออกไป คำว่า “พ่อ” เหมือนสะกิดใจเขาให้แปลบปลาบไปหมด

“ตกใจอะไรกันจ๊ะ” หล่อนแกล้งทำเสียงอ่อนหวาน “ฉันอยากจะช่วยไง จะได้เป็นลูกมีพ่อ”

“คุณนก ไม่...” เขาปฏิเสธด้วยเสียงกระด้าง โทสะเริ่มกรุ่นขึ้นมาจนต้องกำมือแน่นเข้าหากัน เขาไม่อยากระเบิดโท

บทที่ 107

บทที่107

กันยามาส

หล่อนรู้สึกดังนี้จริง ๆ ความไม่คุ้นเคยด้วยที่ทำให้หล่อนหวาดกลัว “หรือนายจะไม่ห่วงใยฉันเลย ถ้าอยากทำงานมากกว่าก็ตามใจนะ” หล่อนเลิกพูดวางโทร.มือถือนั่นลงไปแล้วนอนรอการกลับมาของเขา อย่างเชื่อมั่นว่าลัคนัยจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน

จริงดังที่หล่อนคาดการ