บทที่96ดูไม่ลงไป

“เด็กๆอยู่ในความดูแลของนภนต์ฉันอยากพาเด็กๆออกจากที่นั่น”

“นรวรจะเป็นจัดการคุณไปพักผ่อนเถอะ”เขาได้กดไปที่โต๊ะสักที่จู่ๆก็มีห้องพักผ่อนห้องใหญ่ออกมาจากด้านหลังเขา

มีเตียงใหญ่ตรงหน้าเตียงบนกำแพงมีทีวีเครื่องหนึ่งหมอนสองใบและผ้าปูที่นอนลายดอกไม้สีอ่อนและแน่นอนมันคือก

บทที่97ใบหน้าที่แดงแบบนั่น

จากนั่นก็พูดไปสักสองสามประโยคเขาเปลี่ยนทุกอย่างให้กลายเป็นสิ่งล่องหนโดยสิ้นเชิงทำให้คนอื่นอดที่จะเชื่อไม่ได้

ข้างๆหูยังมีนักข่าวเรียกถามแต่ว่าตอนนี้คำถามเหล่านั้นกับไม่เข้าหูเพ็ญนีติ์หลังที่เขาได้ยินสิ่งที่เขาตอบไปทั้งหมดเหมือนท่อนแข็งทื่อที่เดินไปจนถึงรถปุริม

บทที่98ไม่ได้เจ้าชู้และมักง่าย

ปุริมไม่ได้สนใจเธอกินราเม็งไปคำใหญ่ๆแปปเดียวก็กินหมดถ้วยแล้วจากที่เขาได้ลงหมัดไปบนโต๊ะและพูดไปอย่างพนักงานว่า“เช็คบิล”

“สิบหกหยวนค่ะที่เพิ่มเนื้อกับไข่ไปทางร้านไม่คิดค่าใช้จ่ายค่ะ”พนักงานตอบแล้วยิ้มกลับ

“ปุริมฉันยังกินไม่เสร็จเลย”

ปุริมไม่ได้