บทที่89ไม่สามารถเรียงลำดับได้

�ี่นภนต์พูดเธอมีความรู้สึกใจเต้นเล็กน้อย“อืมฉันรู้แล้ว”“ถ้าอย่างนั้นไปนอนเถอะพรุ่งนี้ฉันมีเวลาถ้าไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เราออกไปข้างนอกไปดูเสื้อผ้าเพิ่มให้เด็กๆเถอะ”

เธอพยักหน้าแต่บทที่จะเดินออกไปกจากสายตานภนต์กลับมีความรู้สึกกลัวขึ้นมาเรื่องพวกนั้นมันเกี่ยวกับปุริม

บทที่90คุณอย่าให้มันมากเกินไป

ทุกที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าเด็กสวยงามจนทำให้คนไม่อยากละสายตาไปไหน“มีเสื้อคลุมเด็กสองชุดไหม?”ซื้อเสื้อผ้าให้อ้อยกับส้มจะวุ่นวายนิดนึงตรงที่จะต้องซื้อเป็นสองชุดดังนั้นถ้าเกิดมีเหลือแค่ชุดเดียวก็จะไม่ซื้อต้องถามให้ชัดเจนก่อนถึงจะซื้อถ้าไม่อย่างนั้นก็จะเสียเวลาและอารมณ์

บทที่91คุณมันไร้ยางอาย

“ฉันทำเกินไปหรอ?”เขาเอากระดาษสองแผ่นออกจากกระเป๋าตังค์ท่าทางอย่างสง่าจากนั้นจ้องมองไปที่เพ็ญนีติ์

“เพ็ญนีติ์เธอลองดูไปที่ข้างนอกสินักข่าวเยอะแยะเลยเนอะหรือจะให้ฉันเป็นคนบอกว่าเขานั่นแหละเป็นมือที่สามบอกว่าเขานั่นแหละที่เป็นต้นเหตุที่ทำร้ายความสัมพันธ์ระหว่างเรา