บทที่87เด็กดื้อ

“ปัง”เสียงนี้ด้งขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัวผลดาคิดไม่ถึงจริงๆว่าเด็กตัวเล็กๆแค่นี้จะมีแรงเยอะแยะขนาดนี้แต่ว่าเป็นเพราะว่าไม่พอใจแรงผลักดันของอ้อยไม่เบาจริงๆใช้กำลังผลักผลดาจนล้มพอดีกับที่ข้างตัวเธอเป็นโต๊ะน้ำชาทำให้หัวของเธอไปกระแทกกับโต๊ะน้ำชาเกิดเสียงอู้อี้“พี่ชายคุณดูคุณพาเด็กอะ

บทที่88เหนือฟ้ายังมีฟ้า

�ำของเด็กน้อยที่ไม่จริงจังกลับเป็นคำที่จริงและตรงไปตรงมาทำให้นภนต์แต่เดิมที่หน้าขาวใสกลับกลายเป็นหน้าแดงอย่างไม่เป็นธรรมชาติ“เธอคือส้มใช่ไหม?”“อืมหนูคือส้มหนูเป็นพี่สาว”ส้มเด็กน้อยคนโตพูดอย่างใจเย็น

เพ็ญนีติ์ต้องการสอดแทรกคำพูดให้เด็กๆไม่ต้องสนใจเรื่องของผู้ใหญ่แต่นภนต

บทที่89ไม่สามารถเรียงลำดับได้

�ี่นภนต์พูดเธอมีความรู้สึกใจเต้นเล็กน้อย“อืมฉันรู้แล้ว”“ถ้าอย่างนั้นไปนอนเถอะพรุ่งนี้ฉันมีเวลาถ้าไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เราออกไปข้างนอกไปดูเสื้อผ้าเพิ่มให้เด็กๆเถอะ”

เธอพยักหน้าแต่บทที่จะเดินออกไปกจากสายตานภนต์กลับมีความรู้สึกกลัวขึ้นมาเรื่องพวกนั้นมันเกี่ยวกับปุริม