บทที่ 76 ลมหายใจจะหยุดลง

เขาพูดขึ้นมา

เพ็บนีติ์รู้สึกตัวเองจะหยุดหายใจแล้ว

“อ้อ พนักงานร้านบาร์คนหนึ่ง”

และแล้ว เขาก็โกหกเพ็ญภัทร์

หัวใจจุกแน่นขึ้นมา

สีหน้าซีดขาว

เท้าเธอยืนนิ่งตายอยู่ไม่ขยับ เธอมองเงาเขาที่คุยสายอยู่ และมองปากเขาที่ขยับ แต่โลกยังหม

บทที่ 77 ปฏิบัติดีกว่า

เธอไม่รู้ และไม่กล้าไปคิด

วันที่วุ่นวายเหลือเกิน ทุกอย่างพูดออกไปแล้ว แต่ใจเธอยังไม่สามารถนั่งลงได้

นอนเถอะ หลับแล้วดีแค่ไหน หลับแล้วก็ไม่ต้องคิดอะไรอีก สามารถป่านทุกวินาทีไปอย่างสงบ แต่ตอนนี้เธอกลับไม่มีความง่วงเลยสักนิด เพียงแค่อยากดื่ม

เธอเดินก

บทที่ 78 ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ

ช่างโชคดีจริงๆ เหมือนว่าตั้งแต่เธอตัดสินใจจะไปเที่ยวภูเขาโดลขึ้นมา ทกอย่างก็ลาบลื่นดี พึ่งเดินไปถึงหน้าประตูรอไปเพียงสองนาทีรถที่ไปภูเขานั้นก็มาพอดี เธอโบกแล้วพาเด็กสองคนขึ้นรถ พนักงานบนรถให้พวกเธอไปนั่งข้างหน้า เธอพาส้มและอ้อยเดินเข้าไป เพียงแค่นั่งรถใจพลางนิ่ง