บทที่ 75 ซื่อใสจริงๆ

ความหงุดหงิดในใจนั้นพอถึงนอกกายพลางกลายเป็นไฟ เหมือนเป็นโลกในฝัน พวกเขาได้กลับไปถึงคืนนั้นที่เกิดขึ้นซิอีกครั้ง

ความเมาของสมองได้เขียนโลกทั้งสองคนไว้ และนั่นก็ดูเหมือนจะตื่นชัดมาก

เขารู้ว่าเป็นเธอ

เธอเองก็รู้ว่าเป็นเขา

เมื่อเห็นเขาจะประคบลงมาอีก

บทที่ 76 ลมหายใจจะหยุดลง

เขาพูดขึ้นมา

เพ็บนีติ์รู้สึกตัวเองจะหยุดหายใจแล้ว

“อ้อ พนักงานร้านบาร์คนหนึ่ง”

และแล้ว เขาก็โกหกเพ็ญภัทร์

หัวใจจุกแน่นขึ้นมา

สีหน้าซีดขาว

เท้าเธอยืนนิ่งตายอยู่ไม่ขยับ เธอมองเงาเขาที่คุยสายอยู่ และมองปากเขาที่ขยับ แต่โลกยังหม

บทที่ 77 ปฏิบัติดีกว่า

เธอไม่รู้ และไม่กล้าไปคิด

วันที่วุ่นวายเหลือเกิน ทุกอย่างพูดออกไปแล้ว แต่ใจเธอยังไม่สามารถนั่งลงได้

นอนเถอะ หลับแล้วดีแค่ไหน หลับแล้วก็ไม่ต้องคิดอะไรอีก สามารถป่านทุกวินาทีไปอย่างสงบ แต่ตอนนี้เธอกลับไม่มีความง่วงเลยสักนิด เพียงแค่อยากดื่ม

เธอเดินก