บทที่ 71 เพียงแค่นั้น

นิรันให้คนที่เฝ้านั้นแยกได้แล้ว ที่พักเธอได้กลับสู่ปกติ แล้วส่งเด็กไปโรงเรียน และเธอก็ต้องคิดลำบากกับสามมื้อนี้อีกต่อไป เธอหางานไปหลายวัน แต่ก็ไม่ได้งานเลย

ได้ไปสัมภาษณ์บริษัทหนึ่งแต่ก็ไม่มีผลกลับมา เธอเดินข้างถนนอย่างเบื่อหน่าย ญภาโทรเข้ามาพอดี“เพ็ญนีติ์ ไม่ได้

บทที่ 72 เธอเป็นน้องสะใภ้เขา

เสียงเพลง Stay with me ยังเล่นต่อไป แต่เพ็ญนีติ์ฟังแล้วกลับไม่ได้รู้สึกเคลิ้ม

สวยจังเลย

“ปั๊กๆๆ...”พอชายนั้นปรกมือ เหมือนว่าชื่นชมปุริมที่เล่นเพลงได้เพราะและเหมือนเตือนชายและหญิงคู่นั้นว่าความฝันพวกเธอถึงสุดปลายทางแล้ว หญิงคนนั้นค่อยหันหน้ามา แล้วยิ้ม

บทที่ 73 ตัวคนเดียว

“ไม่ต้องครับ”เขาจอดรถลง เพราะถึงที่พักเธอแล้ว เธอเปิดประตูแล้วเดินลงไป เธอเดินไปที่ห้องอย่างเร็ว แต่กลับไม่รู้ว่าชายหนุ่มยังจ้องเธออยู่ นานกว่าจะหันกลับมา

เพ็ญนีติ์ร้องไห้ไปหนักๆ ลูกไม่อยู่บ้าน เธอร้องอย่างกระหนั่น และไม่รู้ว่าตัวเองเห็นอะไร แต่เพียงแค่อยากร้อง