บทที่ 330 เขาไม่อยากพบเธอเหรอ

เธอผลักประตูชั้นดาดฟ้าออก ลมพัดเข้ามาอย่างช้าๆ เป่าให้ผมของเธอปลิวไหวอยู่กลางอากาศ เธอยื่นมือออกไปสัมผัสกับอากาศ ความรู้สึกสดชื่นนั้นทำให้เธอรู้สึกว่าโลกใบนี้ยังคงสวยงามอยู่

เมื่อนึกถึงณัฏฐพล มุมปากของเธอก็เผยรอยยิ้มออกมา

เธอก็แค่อยากรู้ข่าวคราวของเขาเท่

บทที่ 331 หลุมนี้ผมจะข้ามผ่านมันไปเอง

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เพ็ญนีติ์เหมือนสติล่องลอยไปแล้ว โชคดีที่คุณพ่อตรัณกับคุณแม่จีรพรไม่ได้ว่าอะไรเธอ และยังไม่ให้อ้อยกับส้มส่งเสียงดังรบกวนเธอ พวกเด็กๆ ถูกพาไปที่ห้องของเล่นที่อยู่ถัดไป เพ็ญนีติ์นั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนในห้อง ในสมองเต็มไปด้วยปุริม

ทันใดนั้

บทที่ 332 หลุมนี้ผมจะข้ามผ่านมันไปเอง

รอเขาอีกสามปี

คืนนั้นเธอขังตัวเองอยู่ในห้องเป็นเวลานานและไม่ออกไปข้างนอกเลย คุณแม่จีรพรทนไม่ไหวจึงผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นเพ็ญนีติ์ที่กำลังร้องไห้อยู่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างเงียบๆ เธอก็เดินเข้ามาหาเพ็ญนีติ์ทางด้านหลังและโอบกอดเพ็ญนีติ์ไว้ด้วยแ