บทที่ 316 เลิกยา

“เดี๋ยวก็ถึงแล้ว ถ้าคุณเกิดมีอาการขึ้นมา ผมอาจจะมัดคุณไว้ คุณยังอยู่ในช่วงอยู่ไฟ หากได้รับบาดเจ็บหรือไม่สบายจะไม่เป็นผลดี โอเคมั้ย?” เขาถามเธอด้วยความกังวล แต่เธอกลับพยักหน้าโดยไม่ทันได้คิดอะไร “แล้วแต่คุณ”

ถ้าเธอเลิกยาได้ก็ดี เลิกแล้วก็จะกลับไปหาอ้อยกับส้มได้ มิฉะนั้นเธอจะ

บทที่ 317 เจ็บปวดใจเพราะเขา

“ตกลง ผมจะไปเดี๋ยวนี้” จากนั้นเขาก็ออกไปโดยไม่ได้นึกถึงความยุ่งเหยิงที่อยู่บนตัวเขาเลย

“นภนต์ กลับมา” เมื่อเห็นสภาพของเขา ถ้าหากปัณฑาเห็นเข้าจะต้องตกใจกลัวแน่ๆ

แต่นภนต์ไมได้มอบกลับไปราวกับว่าเดาออกว่าเธอกำลังเป็นห่วง “ไม่เป็นไร”

เพ็ญนีติ์นั่งอยู่บนเ

บทที่ 318 เจ็บปวดใจเพราะเขา

ปัณฑาไม่ไปไหน เธอผลักประตูเปิดออกด้วยความโมโห ภายในห้องเล็กๆ เพ็ญนีติ์มองมาที่เธอขณะที่ยังเปียกโชกไปทั้งตัวด้วยความงุนงง “ต่ำช้า เป็นผู้หญิงที่ยั่วยวนผู้ชายได้เก่งจริงๆ ยั่วยวนพี่ปุริมของฉันยังไม่พอ ตอนนี้มายั่วยวนนภนต์อีก” ปัณฑาพูดจาสะเปะสะปะ รู้สึกว่าที่ตัวเองถูกรุก