บทที่ 271 เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ

ทั้งขับรถไป ทั้งมองกระจกหลังเป็นระยะๆ ข้างหลังยังไม่มีรถขับตามมา ทำให้เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอแค่ปุริมไม่ตามมา เธอก็มีโอกาสหนีไปจากที่นี่ได้ ขอแค่ไปถึงบริษัทของนภนต์ได้ เธอก็ไม่กลัวอะไรปุริมอีกแล้ว

รถยังคงขับด้วยความเร็วบนถนน ทำให้คนที่เดินอยู่ข้างถนน

บทที่ 272เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ

“อืม ไปเถอะ เรื่องปุริมผมจัดการเอง คุณนอนให้สบายใจเถอะ”

เพ็ญนีติ์พยักหน้า จากนั้นก็วิ่งไปยังห้องของนภนต์ ปิดประตู ลงกลอน ในใจเครียดอยู่ตลอดใจเต้นจนแทบบ้า ตกลงท้องหรือเปล่านะ แต่ว่า เซนส์มันบอกว่าน่าจะท้อง

เดินเข้าไปในห้องน้ำ ใช้แก้วกระดาษที่เอาเข้

บทที่ 273 รู้สึกผิด

เขาทนมองใบหน้าที่ขาวซีดและดวงตาที่บวมแดงของเธอไม่ได้ และทนมองไหล่บอบบางของเธอที่เอาแต่สั่นเทาไม่ได้เหมือนกัน เธอต้องพักผ่อน งั้นเขาจะปล่อยเธอไปสักครั้ง คิดถึงที่เกิดขึ้นตอนบ่าย ในใจของปุริมก็รู้สึกผิดขึ้นมา

แต่กับนภนต์แล้ว เขาไม่เสียใจเลยที่ทำแบบนั้นลงไป

“เอ่อ....