บทที่ 256

บทที่ 256 ทั้งห้องว่างเปล่าและเงียบเหงา

“ลุกขึ้นมา” เขาพูดเสียงต่ำ มองดูท่าทางของเธอยิ่งโกรธ เพื่อนภนต์ต้องยอมทำถึงขนาดนี้เลยหรอ มองดูร่างกายของเธอ แทบอยากจะฉีกกระชากเธอเป็นชิ้นๆ

ขยับตัวนิดหน่อย แต่เธอก็ยังนอนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมลุกขึ้น เธอกลัวสายตาของเขาที่ใช้มองเธอ สายตานั้นทำให้

บทที่ 257

บทที่ 257ไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น

“กางเกงด้วย” เขากดเสียงต่ำ แต่เขายังคงหงุดหงิดอยู่ อยากจะใช้สิ่งนี้มาทรมานเธอที่หักหลังเขา ในใจของเธอมีแต่นภนต์ นั่นยิ่งทำให้เขาโกรธจนอยากจะให้บทเรียนแก่เธอ

ผู้หญิงคนนี้ ต้องโดนสั่งสอน

ไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะชอบผู้หญิงที่มีใจให้คนอื่นหรอกนะ

บทที่ 258

บทที่ 258ไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น

“ปุริม นายเอาตัวเพ็ญนีติ์ไปไว้ที่ไหนกันแน่?” นภนต์มาถึงชั้นสุดท้าย ตะโกนใส่โทรศัพท์ไป กวาดสายตามองทุกห้องที่อยู่ชั้นนี้ ทันใดนั้น อยู่ห่างจากตรงหน้าเขาไม่ไกล ประตูบานนึงมีเสียงหายใจเหนื่อยหอบดังออกมา ราวกับมีคนกำลังกระหน่ำทำอะไรสักอย่าง รีบวิ่งตรงไปห