บทที่ 242 อย่าปล่อยให้เขาจูบ

แต่เธอกลับเอาแต่คิดถึงอาหารที่อูข่าน

พลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย เธอเป็นอะไรไป?

ทันใดนั้น เพ็ญนีติ์ก็ลุกขึ้นนั่ง

ณภัทร ไอ้เลวนั่น เขาให้เธอกินอะไรกันแน่

ให้ตาย ยิ่งคิดยิ่งใช่ ไม่กล้าคิดแล้ว

กลางคืน ดึกดื่นแบบนี้ สักพักก็จะสว่างแล้ว

บทที่ 243 ฆ่าคน

เอ่ยแค่คำเดียว ชายคนนั้นก็เซล้มลงไป

สายตาเห็นแต่เลือด เธอก็แค่อยากที่จะปกป้องตัวเองจากการกระทำที่น่ารังเกียจของผู้ชายคนนี้เท่านั้น เธอไม่ได้คิดที่จะทำร้ายใครจริงๆ แต่ว่า เลือดที่อยู่บนหัวของผู้ชายคนนั้นกลับเอามาไหลออกมาไม่หยุด

“ช่วยด้วย ใครก็ได้มาช่วยที มีคนฆ่าคน.....

บทที่ 244 ฆ่าคน

เสียงกระแอมดังขึ้นเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า “ในเมื่อคุณเอาเด็กๆกลับไปแล้วงั้นฉันยกเด็กๆให้คุณก็แล้วกัน หรือไม่คุณก็ส่งพวกเด็กๆกลับไปที่โรงเรียน ช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลาไปดูแลพวกแกหรอก”

ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีหัวใจ แต่เป็นเพราะเธอไม่สามารถจริงๆ ไม่สามารถให้เด็กๆรู้ได้จริงๆ