บทที่ 222 ชีวิตเป็นแบบนี้

��า ชีวิตเป็นแบบนี้เอง เขาโทษใครไม่ได้

ช้าเรื่อยๆ ใบหน้าของเขายิ้มออกมา เขาทำไมคิดวิธีอันนี้ไม่ออกล่ะ มือข้างกำมือเพ็ญนีติ์ไว้โดยไม่รู้ตัว มองหน้าข้างของเธออย่างโง่ๆ เขารู้สึกว่าได้อยู่กับเธอก็มีความสุขแล้ว “ได้ ฉันรับปากเธอ ก็ทำแบบนี้”

ฟังไปแล้วละครเหล่านี้ ฟั

บทที่ 223 เสียใจในภายหลังก็ไม่ทันแล้ว

ดอกป๊อปปี้ ดอกป๊อปปี้เต็มลานกว้าง ในเวลาการคืนดูสวยงามสง่ามาก

ครั้นในระหว่างดอกไม้นั้นที่ซุ้มไม้ มีผู้ชายสองคนนั่งตรงข้ามกันอยู่ คนหนึ่งดื่มชาอย่างสบายอารมณ์ อีกคนหนึ่งก็นั่งดูข้างหนาของเขา ห่างไกลมาก ปุริมเห็นไม่ชัด แต่ว่า เหมือนกับว่าเล่นหมากรุกอยู่

บทที่ 224 ผู้ชายที่ซ่อนลึก

คิ้วของปุริมกระดก เขาไม่กลัวตัวเขาเอง แต่ว่าเขากลัวผู้หญิงข้างหลังตาย ทันใดนั้นนึกถึงอ้อยและส้มในคฤหาสน์ เขาใจเต้น พูดอย่างดุเดือด “ฉันอยู่ต่อเอง เธอไป นี่คือขีดจำกัดของฉัน”

จริงอย่างคาดคิด เขาแคร์ผู้หญิงคนนั้นมาก ยอมที่จะให้ตัวเองอยู่แต่ไม่ยอมให้ผู้หญิงอยู่ “ปุร