บทที่ 220 ปล่อยเขา

“เพ็ญนีติ์ คุณเป็นอะไรไป” มือของเธอกอดเขาเอาไว้แน่น ใบหน้าก็แนบไปกับหน้าอกของเขาอยู่ตลอดเวลา

เหมือนมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่างที่ปุริมถึงกอดเพ็ญนีติ์มาจนถึงกลางป่าเล็กๆที่เงียบสงบ ปกติแล้วที่นี่จะเป็นที่ที่ณภัทรมาออกกำลังกายด้วยความที่นี่มีต้นไม้เยอะอากาศก็เลยเย็นสบาย และอ

บทที่ 221 อ่อนละมุนดั่งสายน้ำ

“ให้เหตุผลที่ฉันต้องปล่อยเขา” ณภัทรไม่ได้หันหัวกลับมา ร่างใหญ่ที่อยู่ในห้อง ทำให้ห้องดูเล็กเป็นพิเศษ เขาไม่คิดว่าเขาจะถามมันง่ายๆ

“สามปีนั้น เขาทำสำเร็จ อย่างไร”

“เฮอะๆ ฮาๆ” ณภัทรหัวเราะดังขึ้นมา แล้วก็หันหัวอย่างช้าๆ ตาดำๆมองไปที่ปุริมอย่างสนใจ คุณตัด

บทที่ 222 ชีวิตเป็นแบบนี้

��า ชีวิตเป็นแบบนี้เอง เขาโทษใครไม่ได้

ช้าเรื่อยๆ ใบหน้าของเขายิ้มออกมา เขาทำไมคิดวิธีอันนี้ไม่ออกล่ะ มือข้างกำมือเพ็ญนีติ์ไว้โดยไม่รู้ตัว มองหน้าข้างของเธออย่างโง่ๆ เขารู้สึกว่าได้อยู่กับเธอก็มีความสุขแล้ว “ได้ ฉันรับปากเธอ ก็ทำแบบนี้”

ฟังไปแล้วละครเหล่านี้ ฟั