บทที่ 21 พวกเรากลับบ้าน

ความเผด็จการนั้นทำให้เพ็ญนีติ์รู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก“นี่คุณ ถอยออกไป ไม่ต้องมาตามฉัน”เธอเหนื่อยมาก เดินมาทั้งคืน เพ็ญนีติ์คิดแต่อยากลับไปที่โรงแรม และล้มตัวนอนบนเตียงอย่างเต็มอิ่ม ง่วงจังเลย

“ขั้นรถ” เขาพยายามทนรอ ถ้าหากเพ็ญนีติ์ไม่ขึ้นรถเขาก็คงไม่ไปไหน

บทที่ 22 เป็นผู้หาหญิงของผม

ระหว่างยืนในลิฟต์ จากชั้นล่างสุดถึงชั้นสูงสุด ปุริมควักกุญแจออกมาเปิดห้อง ห้องรับแขกที่ใหญ่มากเหมือนกับห้องโถงที่โรงเรียน เขาพาเพ็ญนีติ์มานั่งที่โซฟา ปุริมเหลือบมองขาของเพ็ญนีติ์จากนั้นก็รินชาและน้ำเปล่ามาอย่างละแก้ว และยืนน้ำเปล่าให้เพ็ญนีติ์ เอา “ดื่

บทที่ 23 ตกหลุมรักแล้วใช่ไหม

“ทำไม คำถามของผมคิดดีหรือยัง?”

“คุณปุริม นี่คุณกำลังเล่นเกมส์อะไรอยู่กันแน่ค่ะ?”

“แต่งงาน”

เพ็ญนีติ์อึ้งจนหน้าซีด ใช่เธอฟังไม่ผิด “ฉันยังเรียนอยู่นะ มหาลัยเรามีกฎเกณฑ์ ระหว่างเรียนห้ามแต่งงานนะ”

“แต่งงานก่อนค่อยจดทะเบียน”