บทที่ 208 นุ่มนวลขนาดนั้น

พี่จู๋ตคล้ายกับว่าทุกอย่างได้จัดการไว้เรียบร้อยนานแล้วมาถึงเมืองหยุนหนาน เขาก็โทรศัพท์หนึ่งสาย ก็มีผู้หญิงชนกลุ่มน้อยเผ่าไต่คนหนึ่งถือของกระเป๋าเล็ก กระเป๋าใหญ่กระโดดขึ้นรถ แล้วก็กวาดสายตามองเพ็ญนีติ์ที่นั่งอยู่ที่นั่งแถวหลัง “พี่จู๋ต จะพาเธอไปจริงหรอ”

“ใช่แล้ว” ต

บทที่ 209 คิดถึงคุณ

เพ็ญนีติ์ตื่นขึ้นมา พี่จู๋ตกับฉาราก็ตื่นแล้ว “ปล่อยฉัน”เพ็ญนีติ์ได้ยินเสียงฉาราดิ้นรนไม่ให้มัด แม้ว่าเสียงจะดังแต่กลับไม่มีแรงขนาดนั้น ผู้ชายที่ดุร้ายหลายคนนั้นก็ไม่สนว่าฉาราจะต่อต้านหรือเปล่า มือก็หยิบของมายัดใส่ในปาก ให้หล่อนไม่ส่งเสียง

ในที่สุดเพ็ญนีติ์ก็เข้าใจแล้วว่

บทที่ 210 ตายก็ต้องตายไปด้วยกัน

ชุดลายพราง ยังมีกลิ่นเหงื่อของผู้ชาย ก็คลุมลงที่ร่างกายของเธอ แล้วก็ปิดบังส่วนที่เปลือยของเธอด้วย

เพ็ญนีติ์ กระทั่งมองชัดไม่ทันว่าเงาดำนี้คือใครแค่เห็นเขาร้องไห้หมอบลง ในเงามืดสแกนไปทางฉารา

คล้ายกับว่ากลัวว่าจะทำให้ฉาราบาดเจ็บ ดังนั้น ปรับเปลี่ยนเป้ายิ