บทที่203 ก็แค่เธอคนเดียว

สีหน้าของพวกเด็กๆดูมีความสุขขึ้นมา แต่ว่าพวกเขาพูดๆไม่ได้ มือเท้าถูกมัดอยู่ ในปากก็ถูกยัดด้วยผ้า รีบแก้มัดเชือกบนตัวของเด็กๆ ระเบียงที่อยู่ข้างหลังยังมีเสียงต่อสู้อยู่เรื่อยๆ และคล้ายกับว่าจะยิ่งรุนแรงขึ้น

ดึงผ้าในปากออกให้เด็กๆ แล้วพูดอย่างรีบร้อนว่า “อย่ากลัว หม่

บทที่204 ขอโทษด้วยนะ

“อยู่ในห้องของเธอน่ะสิ เธอปวดท้อง นั่งอยู่บนเตียงสั่งคนนะ มิเช่นนั้น ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น วุ่นวายจริงๆ”เธอถอนหายใจคล้ายกับจะอารมณ์เสีย แล้วยังฉลาดและไม่พูดถึงเรื่องของเด็กๆ ใช่แล้ว เธอเป็นคนมาใหม่ ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้เรื่องอ้อยและส้มถูกขังอยู่ที่ชั้นห้า “ใช่ฝึกซ้

บทที่205 ผู้ชายที่โง่ที่สุด

ชายคนนั้นสตาร์ทเครื่องออกรถ ไม่หันหัวกลับมา และก็ไม่เห็นเธอพูดอะไร “คุณจะไปไหนพี่นภนต์บอกว่าถ้าคุณจะไปไหนก็ไปส่งคุณที่นั่น”

เพ็ญนีติ์ส่ายหัวเบาๆช่วงเวลานี้ที่ได้นั่งอยู่บนรถ ในใจของเธอก็ได้วางลงแล้ว แต่ว่า โลกทั้งใบช่างใหญ่เหลือเกิน เธอกลับคิดไปออกไปชั่วขณะว่าจะ