บทที่ 197 แดนสุขาวดี

“ไม่เป็นไร หายไม่หายก็ไม่เป็นไร ฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องจัดการ ก็สามวันเถอะ หลังจากนั้นฉันจะไปจัดการกับเรื่องหนึ่ง แล้วฉันค่อยกลับมา” เธอพูดอย่างรีบร้อน ที่จริงเธออยากไปตอนนี้มากกว่า เธอต้องการที่จะไปช่วยเด็กๆ”

“น้อง ไปดูว่าข้าวต้มได้หรือยัง ถ้าได้แล้วก็ยกขึ้นมาเถอะ”

บทที่ 198 อยากเป็นหนึ่งเดียวของคุณ

นารากับปุริม

นาราควงแขนมากับปุริม ใบหน้าของเธอนั้นประดับด้วยรอยยิ้มน้อยๆราวกับลมในฤดูใบไม้ผลิ แต่ใบหน้าของปุริมนั้นไม่ได้แสดงอารมณ์ใดใด แต่ใบหน้าเช่นนั้นเมื่อผสมกับร่างกายของเขาแล้วก็ให้ความรู้สึกว่าเท่มาก ผู้หญิงที่อยู่ในที่นี่ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่

บทที่ 199 สิ่งที่พวกคุณต้องการ

แต่ความจริงแล้วการร่อนแร่นั้นมีแต่ความโดดเดี่ยว มีเพียงแค่เงาของเธอเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนร่วมทาง ตลอดการเดินทางที่แสนยาวไกลนั้น...

ที่ไหลอยู่นั้นไม่ใช่ลำธาร แต่คือน้ำตาของเธอ...

การขับกลับที่พักของนารานั้นยาวนานมาก ราวกับไกลจนหาที่สิ้นสุดไม่ได้