บทที่ 190 แรงเยอะอะไรขนาดนี้

“เวรเอ๊ย จู่ๆก็แรงเยอะขึ้น” ชายคนหนึ่งใช้เท้าเตะเข้าที่ร่างของเธอ ขานั้นโดนเข้าที่เอวของเธออย่างจังๆ ตรงกับจุดที่เป็นแผลเต็มๆ

ความเจ็บนั้นทำให้เหงื่อซึมทั่วใบหน้าของเธอ แต่เธอยังคงไม่ร้องออกมา ยังกล่าวกับปุริม “คุณคืนลูกของฉันมา คืนอ้อยกับส้มของฉันมา...” เธอยั

บทที่ 191 ฉันจะจากไปอย่างเงียบๆ

หลังจากที่สติค่อยๆกลับคืนมา เพ็ญนีติ์พึ่งจะระลึกถึงคนสองคนที่พึ่งเดินผ่านหน้าเธอไป คนหนึ่งคือปุริม อีกคนคือนารา ในตอนนั้นแขนของนาราควงคู่อยู่กับแขนของปุริมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเฉิดฉาย “ปุริม ให้ฉันขับเถอะ นายเมามากแล้ว”

“ได้ยังไงกัน ฉันเป็นผู้ชาย เดี๋ยวฉันขับเ

บทที่ 192 ข้างนอกมันไม่ปลอดภัย

นภนต์ตอบรับกลับมา แต่ว่าในน้ำเสียงนั้นดูหมดหวังไม่ได้อยากจะตามหาปุริมอีกต่อไปแล้ว ปฏิกิริยาแบบนี้ ยิ่งทำให้เพ็ญนีติ์ปะติดปะต่อเรื่องราวอะไรได้บางอย่าง “นภนต์ นายรู้ทุกเรื่องแล้ว ใช่หรือไม่?”

“เพ็ญนีติ์ ให้ฉันไปรับเธอเถอะ แล้วฉันจะบอกทั้งหมดให้เธอฟัง”

ใจเต