บทที่ 183 ความรักที่ยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์

ส่วนเพ็ญนีติ์ล่ะ เขาชอบที่จะอยู่กับเพ็ญนีติ์ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้รู้จักกัน ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นเพราะเธอเหมือนกับเพ็ญภัทร์ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่เพราะแบบนั้น ของที่เธอเคยใช้ รวมทั้งรอยยิ้มของเธอที่ฝังอยู่ในหัวของเขา มันไม่เคยจางหายไป ดังนั้นของ

บทที่ 184 ความเจ็บปวด

“ได้เลย” อย่างยินดี ส้มหยิบช้อนขึ้นมา แล้วค่อยๆป้อนเพ็ญนีติ์ทีละคำๆ อ้อยเองก็นั่งอยู่ข้างๆส้มคอยดูแลเธออยู่เงียบๆ

ภายในห้องพักต่างเงียบงัน จ้องมองเด็กสาวทั้งสอง ในใจของเพ็ญนีติ์ก็นึกถึงสิ่งที่เป็นที่พึ่งของเธอ ท้ายที่สุดคนที่เป็นที่พึ่งพิงของเธอก็คือลูกสาวของเธอเอง หา

บทที่ 185 เสียงกระซิบ

ป้าเหมียวตกใจสุดตัว “คุณหญิง คุณลงจากเตียงไม่ได้นะคะ ขาของคุณต้องขยับให้น้อยที่สุด หากคุณชายรู้เข้า ท่านไม่ให้คุณออกจากโรงพยาบาลแน่ๆเลยค่ะ”

เพียงพูดถึงปุริม ใบหน้าของเธอก็เริ่มขึ้นสี “ป้าเหมียวก็อย่าไปบอกเขาสิคะ ฉันแค่อยากเดินช้าๆ อยากออกเดินบ้างแล้วค่ะ” หมอบอกไว้แล้ว