บทที่ 160 ยิ้มราวกับดอกไม้ผลิบาน

“ส้ม บอกหม่ามี๊ หนูมีความลับอะไรหรือไม่”

“ได้ค่ะ แบบนั้นพวกหนูนอนกับหม่ามี๊ เปลี่ยนห้องกันเถอะ” เด็กน้อยก็วิ่งไปยังอีกห้องหนึ่งแทน ดึงแขนของเพ็ญนีติ์ตามเข้าไปด้วย

เป็นห้องพักที่หรูหราและกว้างขวาง บทที่เดินผ่านโถงทางเดิน เพ็ญนีติ์ไม่ได้คิดอย่างอ

บทที่ 161 เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ

ในขณะที่เธอกำลังยืนงงอยู่นั้น ปุริมที่อยู่ข้างหลังเธอโบกไม้โบกมือให้กับอ้อยและส้มอย่างยกใหญ่ เด็กทั้งสองก็รีบวิ่งไปยังหน้าประตูห้อง “หม่ามี๊ พวกหนูจะไปเอาชุดว่ายน้ำอยู่ห้องข้างๆแล้วนะคะ หม่ามี๊ต้องรีบหน่อยนะคะ กินข้าวเสร็จแล้วไปเที่ยวกันค่ะ แดดดี๊บอกว่าจะพาเร

บทที่ 162 สูญสลายชั่วพริบตา

จำรูญกวาดสายตาไปทางปุริมและเด็กๆ ในใจเข้าใจแจ่มแจ้งดี เขายิ้มๆ “เพ็ญนีติ์ เมื่อมาแล้วก็เที่ยวให้สนุกนะ ไม่ต้องสนใจฉัน ฉันก็แค่อยากจะมาดูว่าเธอและลูกๆอยู่สุขสบายดี แค่นี้ก็ดีแล้ว” ด้วยท่าทีที่ทำอะไรไม่ถูก เหมือนกับว่าไม่อยากรบกวนเวลาของปุริมและเด็กๆ

“งั้นฉัน