บทที่ 158 อับอาย

ยักไหล่ เพ็ญนีติ์รู้สึกอับอาย ทำไมถึงได้เอาเรื่องสำคัญมาโยนไปไว้ข้างหลังได้นะ

ซองจดหมายถูกยื่นมาตรงหน้าของเธอ “ในนั้นมีของผม มีของคุณ ทั้งหมดสี่ฉบับ คุณลองตรวจดู” ส่งให้เธออย่างไม่ลังเล ดวงตาของเขาฉายแววอย่างคมชัด

เขาได้ปล่อยเธอไปแล้วจริงๆ หรืออาจแค่เคารพกา

บทที่ 159 เขาขี้โกง

สุดท้ายเธอก็ไม่ขยับ รับปากเขาไปแล้ว แค่เขาคืนอิสระให้แก่เธอ เธอจะพาเด็กๆไปอุทยานธรณีวิทยาภูเขาไฟกับเขาหนึ่งครั้ง เธอมีแต่รับไปไม่มีเสีย ทำไมจะต้องไม่รับปากกัน

เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจภายหลัง แค่รู้สึกไม่คุ้นที่เด็กๆเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเช่นนี้

เธอไม่ได้พูดอ

บทที่ 160 ยิ้มราวกับดอกไม้ผลิบาน

“ส้ม บอกหม่ามี๊ หนูมีความลับอะไรหรือไม่”

“ได้ค่ะ แบบนั้นพวกหนูนอนกับหม่ามี๊ เปลี่ยนห้องกันเถอะ” เด็กน้อยก็วิ่งไปยังอีกห้องหนึ่งแทน ดึงแขนของเพ็ญนีติ์ตามเข้าไปด้วย

เป็นห้องพักที่หรูหราและกว้างขวาง บทที่เดินผ่านโถงทางเดิน เพ็ญนีติ์ไม่ได้คิดอย่างอ