บทที่ 157 เย็นนี้เป็นโมฆะ

“เพราะแด๊ดดี๊อยากโทรหาหม่ามี๊ของพวกหนู ชู่ว ใครก็ห้ามพูดออกไปเลยนะ”

“หม่ามี๊ไม่รับหรอกค่ะ หม่ามี๊นอนแล้ว”

“นั่นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของแด๊ดดี๊ครับ เด็กดี รีบบอกฝันดีเร็ว”

“ฝันดีค่ะ แด๊ดดี๊”

กล่าวจบ ปุริมก็วางสายไปเลยจริงๆ “คิกคิก” ส้มหัวเ

บทที่ 158 อับอาย

ยักไหล่ เพ็ญนีติ์รู้สึกอับอาย ทำไมถึงได้เอาเรื่องสำคัญมาโยนไปไว้ข้างหลังได้นะ

ซองจดหมายถูกยื่นมาตรงหน้าของเธอ “ในนั้นมีของผม มีของคุณ ทั้งหมดสี่ฉบับ คุณลองตรวจดู” ส่งให้เธออย่างไม่ลังเล ดวงตาของเขาฉายแววอย่างคมชัด

เขาได้ปล่อยเธอไปแล้วจริงๆ หรืออาจแค่เคารพกา

บทที่ 159 เขาขี้โกง

สุดท้ายเธอก็ไม่ขยับ รับปากเขาไปแล้ว แค่เขาคืนอิสระให้แก่เธอ เธอจะพาเด็กๆไปอุทยานธรณีวิทยาภูเขาไฟกับเขาหนึ่งครั้ง เธอมีแต่รับไปไม่มีเสีย ทำไมจะต้องไม่รับปากกัน

เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจภายหลัง แค่รู้สึกไม่คุ้นที่เด็กๆเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเช่นนี้

เธอไม่ได้พูดอ