บทที่ 141 มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ

สายตาของเธอที่ล่ะผ่านหน้าต่างข้างนอกรถกลับมามองยังใบหน้าของเขาที่ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนใดๆ แม้ว่าจะมองเห็นแค่ข้างๆ แต่เขาหน้าเขาก็ยังคงทำเป็นเข้มแข็ง มีใบหน้าที่ร่าเริงแจ่มใสให้เธอเห็น ร่าเริงจนทำให้เธออยากจะทำลายมัน

คำขอโทษอะไรกัน เธอไม่รับคำอะไรใดๆทั้งน

บทที่ 142 สรุปแล้วคุณจะเอายังไงกันแน่

เธอพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร สายตาจับจ้องจดจ่ออยู่กับทางข้างหน้า ราวกับว่าหากมองไปเรื่อยๆแบบนี้จะมองเห็นลูกอ้อยและส้มยังไงอย่างงั้น

รถถูกกลับรถ จากนั้นมุ่งหน้าไปสู่คอนโดที่อยู่ไม่ไกลนักของปุริม เป็นคอนโดที่แรกที่เขาและเธอเคยไปมาหาสู่กัน ครั้งแรกที่เขาข

บทที่ 143 เป็นผู้หญิงคนนั้นจริงๆ

คนอื่นตอนเมาจะนอนอยู่เฉยๆ แต่เธอกลับไม่อยู่นิ่งๆเลย

ฝ่ามือตีลงไปอีกครั้ง เสียงฝ่ามือที่กระทบกางเกงดังขึ้น แต่ว่าบทที่เขายังไม่ได้ยกมือขึ้นมานั้น ในพงหญ้าข้างๆ มีเสียงหนึ่งดังขึ้น :”แด๊ดดี้จะตีหม่ามี้ไม่ได้นะ”

เสียงอันคุ้นเคย รวมถึงความไร้เดียงสาแ