บทที่ 121 โลกที่ไม่สามารถเดินเข้าได้

นั่นเป็นโลกที่เพ็ญนีติ์ไม่สามารถเดินเข้า ตอนนั้นเธอไม่รู้จักปุริม

เธอวางนิ้วลงที่ริมฝีปากบนรูปชายหนุ่ม ราวว่าสามารถรับรู้ถึงความอุ่นตอนเช้าที่เขาจูบเธอได้ แต่ชายหนุ่มในรูปที่อยู่บนหนังสือนั้น คนที่เขาจะจูบและรักกลับเป็นหญิงที่ชื่อเพ็ญภัทร์

อยา

บทที่ 122 เริ่มมีผลขึ้นมาแล้ว

ตรงบันไดมีเสียงฝีเท้าเดินดังขึ้นมาอย่างเร็ว ปุริมกลับมาแล้ว เหมือนว่าโซฟาข้างๆจะโหวไปจุดหนึ่ง เธอหลับตาลงแล้วสัมผัสกลิ่นของเขา มือพลางถูกจับขึ้นมา “เจ็บไมครับ?”

“แค่เลือดกำเดาเฉยๆ เพียงน่าตกใจจะเจ็บได้ไงเล่า”เธอชินกับการที่เลือดกำเดาไหลแล้ว

“ยังชอบไห

บทที่ 123 หนุ่มร้ายขั้นสูญพันธ์

พันผ้าจุนหนูไว้ จากหน้าอกถึงเข่า ผ้าขนหนูของเธอยาว ทำให้เธอชอบเช็คผมไปด้วยแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำด้วย เตียงใหญ่ในห้องนั้น ปุริมที่เปลี่ยนชุดนอนแล้วกำลังพิงหัวที่หมอนแล้วดูข่าววันนี้ เธอเดินไปที่ตู้เตรียมตัวจะเปลี่ยนชุดนอน เขาก็สวมชุดนอนแล้ว อย่างน้อยเธอก็ต้องเป