บทที่113 เป็นไข้

หาที่นั่งที่ติดหน้าต่างแล้วนั่งลง แสงแดดภายนอกยังคงร้อนแรง แต่ในใจเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย คิดไปคิดมา จึงอดไม่ได้ที่จะโทรหานารา ต่อให้เธอจะหักห้ามตัวเองแค่ไหนว่าจะไม่ติดแต่หานาราอีก แต่ด้วยความที่เป็นห่วงปุริมเธอจึงทนไม่ไหว “นารา ฉันเอง” เมื่อทางนั้นรับสายแล้ว เธอจึงพูดขึ้นด้ว

บทที่114 เกลียดเขามาก

ในเวลาดึกดื่น ข้างนอกก็ฝนตก โทรหาคนขับรถก็ไม่รับสาย โทรหานรวรก็เหมือนกัน แต่จะให้เธออุ้มลูกสองคนไปเรียกแท็กซี่ ฝนก็ตกหนักแบบนี้ จึงเป็นไปได้ยาก กลางดึกแบบนี้เธอไม่อยากทำให้คนใช้แตกตื่น ที่จริง ในเวลาแบบนี้คนที่สมควรปรากฎตัวที่สุดน่าจะเป็นปุริม เขาสุขภาพแข็งแรงขนาดนั้นแล้

บทที่115 มีความจำเป็น

ดังนั้นด้วยความจำเป็น เพ็ญนีติ์กับลูกๆจึงยังต้องอยู่โรงพยาบาลต่อ ป้าเหมียวเอาข้าวต้มมา ล้วนรสจืดๆ เป็นไข้หวัดแบบนี้ต้องทานอะไรจืดๆ แต่ทานยังไงก็ไม่อร่อย พวกเด็กๆก็เช่นกัน ทานเพียงนิดหน่อยแล้วก็ไม่ทานแล้ว คงเป็นเพราะยังป่วยอยู่ คนเราพอป่วยรสชาติต่างๆก็จะด้อยลง

แต