บทที่112 ตกใจและประหลาดใจ

“เอาหุ้นของพ่อไปยี่สิบเปอร์เซ็นแล้วแอบทำร้ายลูกชายแท้ของตัวเองอยู่ลับหลัง คุณ ไม่เหมาะที่จะมาเป็นแม่ผม” พูดจบ สองแขนเขาอุ้มอ้อยกับส้มขึ้นมา แล้วเดินไปหาเพ็ญนีติ์ “ไป”

เขาเดินอย่างมั่งคง แต่ ท่าทางนั้นดูหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะอุ้มเด็กสองคนไว้ด้วยกัน แต่ก

บทที่113 เป็นไข้

หาที่นั่งที่ติดหน้าต่างแล้วนั่งลง แสงแดดภายนอกยังคงร้อนแรง แต่ในใจเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย คิดไปคิดมา จึงอดไม่ได้ที่จะโทรหานารา ต่อให้เธอจะหักห้ามตัวเองแค่ไหนว่าจะไม่ติดแต่หานาราอีก แต่ด้วยความที่เป็นห่วงปุริมเธอจึงทนไม่ไหว “นารา ฉันเอง” เมื่อทางนั้นรับสายแล้ว เธอจึงพูดขึ้นด้ว

บทที่114 เกลียดเขามาก

ในเวลาดึกดื่น ข้างนอกก็ฝนตก โทรหาคนขับรถก็ไม่รับสาย โทรหานรวรก็เหมือนกัน แต่จะให้เธออุ้มลูกสองคนไปเรียกแท็กซี่ ฝนก็ตกหนักแบบนี้ จึงเป็นไปได้ยาก กลางดึกแบบนี้เธอไม่อยากทำให้คนใช้แตกตื่น ที่จริง ในเวลาแบบนี้คนที่สมควรปรากฎตัวที่สุดน่าจะเป็นปุริม เขาสุขภาพแข็งแรงขนาดนั้นแล้