บทที่ 104 ยิ้มบาง ๆ

ปุริมอุ้มเพ็ญนีติ์วางลงบนเก้าอี้คนขับ พวกเด็ก ๆ กำลังนอนหลับสนิท เขาจึงไม่ต้องเป็นกังวล แต่ที่เขากังวลก็คือนภนต์ที่กำลังตามมา เขาไม่อยากขับรถแข่งกับนภนต์ ทั้ง ๆ ที่เพ็ญนีติ์กำลังเกาะก่ายตัวเขาเหมือนปลาหมึก สภาพของเพ็ญนีติ์ที่อยู่ภายใต้แสงสว่างเมื่อครู่ ถ้าหากในเขาอธิบายแม้แ

บทที่ 105 แยกกันนอน

น่าขำ ไม่ใช่ว่าเขาเองหรือที่มีปัญหากับทฤนห์ เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ?

ตลกจริง ๆ ช่างเอารัดเอาเปรียบอะไรขนาดนี้ “ได้ค่ะ ฉันจะไม่หนีไปจากคุณ” เพียงพูดแค่ไม่กี่อักษรนี้ ก็ราวกับว่าเธอให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง ทว่า น้ำเสียงที่เธอเพิ่งจะกล่าวไม่กี่ประโยคที่ชวนให้คนฟังสำลักนั้

บทที่ 106 อดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

เดินไปที่เตียงนั้นของเธออย่างเงียบๆ และไม่กล้าที่จะส่งเสียงดังออกมา เพราะกลัวไปรบกวนปุริมตื่นและกลัวสองคนนั้นทำตัวไม่ถูก

แล้วขึ้นเตียงอย่างระมัดระวัง แอร์ที่เปิดจนเคยชินทำให้เธอต้องเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่ม แสงสลัวของโคมไฟในห้องนอนมันทำให้เธอไม่ทันได้ระวังตัว ตอ