บทที่ 103 ขดตัว

เสียงไม่สูงไม่ต่ำของชายหนึ่งหญิงหนึ่งลอดผ่านเข้ามาจากนอกห้อง “แกรีบเข้าไป แก้ผ้าผู้หญิงในห้องนั้นแล้วก็ของตัวเองซะ จากนั้น ขอแค่พี่ชายฉันเข้ามาเห็นพวกแก ผู้หญิงคนนั้นต่อให้มีปากก็แก้ตัวไม่ได้แล้ว”

“แต่ว่าคุณหนู ผม…”

“จะกลัวอะไร ถ้าเกิดเรื่องขึ้นแกก็แค่ไป

บทที่ 104 ยิ้มบาง ๆ

ปุริมอุ้มเพ็ญนีติ์วางลงบนเก้าอี้คนขับ พวกเด็ก ๆ กำลังนอนหลับสนิท เขาจึงไม่ต้องเป็นกังวล แต่ที่เขากังวลก็คือนภนต์ที่กำลังตามมา เขาไม่อยากขับรถแข่งกับนภนต์ ทั้ง ๆ ที่เพ็ญนีติ์กำลังเกาะก่ายตัวเขาเหมือนปลาหมึก สภาพของเพ็ญนีติ์ที่อยู่ภายใต้แสงสว่างเมื่อครู่ ถ้าหากในเขาอธิบายแม้แ

บทที่ 105 แยกกันนอน

น่าขำ ไม่ใช่ว่าเขาเองหรือที่มีปัญหากับทฤนห์ เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ?

ตลกจริง ๆ ช่างเอารัดเอาเปรียบอะไรขนาดนี้ “ได้ค่ะ ฉันจะไม่หนีไปจากคุณ” เพียงพูดแค่ไม่กี่อักษรนี้ ก็ราวกับว่าเธอให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง ทว่า น้ำเสียงที่เธอเพิ่งจะกล่าวไม่กี่ประโยคที่ชวนให้คนฟังสำลักนั้