บทที่ 37

ณ ห้องพักพนักงานด้านหลังตึกใหญ่คฤหาสน์สุดหรูของเจ้าพ่อมาเฟียระดับ 1 ของประเทศ

และแล้วการแอดมิดของผมที่ผ่านมาเกือบ 4 วันที่โรงพยาบาล มันทำให้ผมได้คิดอะไรขึ้นมาอย่างหนึ่งว่า ผมคงไม่มีค่าให้นายใหญ่ได้หันมาสนใจแม้แต่ครั้งเดียวเลยจริงๆ แม้แต่การออกจากโรงพยาบาลวันนี้ก็ไร้เงาของนายใหญ่เช่นเคย เหต

บทที่ 38

ในระหว่างที่ผมกำลังบอกถึงความรู้สึกของตัวเอง ประตูรั้วบ้านก็ถูกเปิดออกโดยพ่อและมีแม่เป็นผู้ช่วยดันประตูใหญ่นั้นอีกแรงหนึ่ง ส่วนบุคคลที่ยืนอยู่ด้านข้างย่าของผมนั่นไม่ใช่ใครเลยครับ เขาคือคนรักของผมที่กำลังอุ้มท้องลูกน้อยของเราอยู่ ผมเพิ่งสังเกตได้ว่าท้องของปีโป้เริ่มใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดใน

บทที่ 39

“แต่ไม่ว่ายังไงเราคิดว่าเสือกับคุณหมอก็ต้องไปพักผ่อนนะ เดี๋ยวเราจะไปช่วยย่าทำกับข้าวเที่ยงไว้รอ”

“ครับ”

ผมกับพี่สิงห์ต่างตกใจที่เราสองคนขานรักปีโป้พร้อมกันราวกับว่านัดกันไว้ ก็เป็นเหตุให้ทุกคนมีเสียงหัวเราะตามมา โดยที่ผมกับพี่สิงห์พากันแยกย้ายเข้าห้องนอนพักผ่อนตามคำร้องขอของแม่และคนรัก

ผม