บทที่ 35

“วินนายจะออกไปกินข้าวเที่ยงก็ได้นะ นี่ก็จะบ่ายแล้ว”

“กูยังไม่หิวอ่ะ มึงไม่ต้องห่วงกูหรอก ไหนดูซิไข้ยังขึ้นอยู่หรือเปล่า..”

มันบอกผมพร้อมกับลุกขึ้นเดินมาที่เตียง แล้วยกลังมือขึ้นมาแตะที่หน้าผากของผมด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“กูดีขึ้นแล้ว มึงไปกินข้าวเหอะเดี๋ยวอีกสักพักพยาบาลก็จะมาตรวจวัดชีพจรกูแ

บทที่ 36

“เสือกำลังจะไปรับพี่สิงห์กลับมาบ้านครับแม่..”

“เป็นเรื่องจริงเหรอลูก ตอนนี้หมอสิงห์ปลอดภัยดีใช่ไหมลูก”

“พี่สิงห์ปลอดภัยดีครับแม่.. เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะครับเดี๋ยวเสือเตรียมตัวไปรับพี่สิงห์ก่อนครับแม่”

“จ้าลูก เดินทางปลอดภัยนะลูกนะเสือ”

“ขอบคุณมากนะครับแม่”

น้ำเสียงแม่ดูตื่นเต้นและดีใจจนผมสัม

บทที่ 37

ณ ห้องพักพนักงานด้านหลังตึกใหญ่คฤหาสน์สุดหรูของเจ้าพ่อมาเฟียระดับ 1 ของประเทศ

และแล้วการแอดมิดของผมที่ผ่านมาเกือบ 4 วันที่โรงพยาบาล มันทำให้ผมได้คิดอะไรขึ้นมาอย่างหนึ่งว่า ผมคงไม่มีค่าให้นายใหญ่ได้หันมาสนใจแม้แต่ครั้งเดียวเลยจริงๆ แม้แต่การออกจากโรงพยาบาลวันนี้ก็ไร้เงาของนายใหญ่เช่นเคย เหต