บทที่ 27

“ขอเวลาให้ผมอีกสักพักนะทุกคน เดี๋ยวผมจะกลับไปหาทุกคนเมื่อถึงเวลาที่สมควร”

ผมค่อยๆ เงยหน้ามองขึ้นฟ้าปล่อยอารมณ์คิดถึงบ้านให้ล่องลอยไปถึงพวกเขาก่อนจะพูดถึงทุกคนฝากผ่านสายลมไป

ณ คอนโดสุดหรูใจกลางกรุง

ผมพยายามอดกลั้นความรู้สึกกระหายหลังจากที่เห็นเจ้าเสือน้อยตั้งแต่ตอนที่ถ่ายแบบกระทั่งวินาทีน

บทที่ 28

“เสือก็น่าจะพูดแบบนี้ตั้งแต่แรก พ่อแม่หลานจะได้ไม่ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง คราวนี้เข้าใจกันแล้วใช่ไหมพ่อโชค แม่พิมพ์ รอหมอออกมาบอกอาการ.. ตามนี้นะ!”

คำพูดประกาศิตจากย่าใช้ได้ผลทุกครั้งที่ท่านทั้งสองมีปากเสียงกันเรื่องเล็กน้อย

เราทุกคนเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินตามคำที่ย่าบ

บทที่ 29

“แล้วเสือจะร้องไห้ทำไมล่ะลูก”

“คือ.. ผมรู้สึกผิดที่ทำแฟนท้องก่อนที่ตัวเองจะพร้อมที่จะมีลูกจริงๆ ครับพ่อ”

ผมสารภาพความรู้สึกนั้นทั้งน้ำตาขณะที่ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาที่เปียกแก้ม

“เสือไม่ได้ทำอะไรผิดนะลูก มันเป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้วที่คนรักกันจะมีความสัมพันธ์กัน ในกรณีของลูกมันไม่มีอะไรน่า