บทที่ 15

ผมลุกขึ้นพลางยกเก้าอี้ออกห่างบริเวณรอบเตียงคนไข้เพื่อให้พยาบาลตรวจสอบอุปกรณ์ที่เขาต้องทำตามหน้าที่ ผมเหลือบไปมองนาฬิกาแขวนที่อยู่ปลายเตียงคนไข้ก็เป็นเวลาเกือบ 4 โมงครึ่งแล้ว เลยปรึกษาพยาบาลเรื่องหนึ่ง

“ขอโทษนะครับคุณพยาบาล พอดีว่าตอนประมาณห้าโมงเย็น ผมต้องกลับไปทานข้าวกับที่บ้านสักประมาณ 2

บทที่ 16

ณ คอนโดในแบบชื่อดัง

ตั้งแต่ที่ปีโป้ไปหาหมอวันนั้น เขาก็ไม่เคยมีอาการหวาดกลัวหรือละเมออีกเลย ทุกวันนี้ผมกับเขาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ดูเหมือนเป็นเพื่อนที่รักกันมาก ดูสนิทกันเหมือนกับว่ารู้จักกันมาเป็นสิบปี ไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกันตลอดแม้แต่การไปถ่ายแบบของผมเขามีปีโป้ตามติดและอ

บทที่ 17

“เดี๋ยวคุณย่าเซ็นตรงนี้นะคะ เดี๋ยวหนูไปหยิบของที่รถให้ค่ะ”

ฉันก็ยื่นมือไปรับเอาโทรศัพท์มือถือมาเซ็นชื่อเหมือนทุกครั้งที่รับของแทนหลานชาย แต่วันนี้ฉันรู้สึกแปลกๆ ขณะที่ฉันกำลังเซ็นชื่อลงไปบนโทรศัพท์มือถืออยู่นั้น ฉันก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมาซะอย่างนั้น อาการมันเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนฉันแทบตั้งตัวไ