บทที่ 14

“อ้าว แล้วทำไมไม่โทรมาบอกทางบ้านบ้างล่ะลูก รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วงหลานทั้งสองคนมากแค่ไหน แล้วตอนนี้เสืออยู่ไหนลูกย่ากับพ่อแม่จะไปหา”

ที่นี้ผมจะบอกย่าว่ายังไงดี กว่าที่ผมไม่ได้กลับบ้านเลยไม่ได้โทรไปบอกที่บ้านว่ายังไม่ได้เจอพี่สิงห์เป็นเพราะว่าผมจะช่วยชีวิตคนๆหนึ่งแล้วต้องดูแลเขาตลอดทั้งคืน

บทที่ 15

ผมลุกขึ้นพลางยกเก้าอี้ออกห่างบริเวณรอบเตียงคนไข้เพื่อให้พยาบาลตรวจสอบอุปกรณ์ที่เขาต้องทำตามหน้าที่ ผมเหลือบไปมองนาฬิกาแขวนที่อยู่ปลายเตียงคนไข้ก็เป็นเวลาเกือบ 4 โมงครึ่งแล้ว เลยปรึกษาพยาบาลเรื่องหนึ่ง

“ขอโทษนะครับคุณพยาบาล พอดีว่าตอนประมาณห้าโมงเย็น ผมต้องกลับไปทานข้าวกับที่บ้านสักประมาณ 2

บทที่ 16

ณ คอนโดในแบบชื่อดัง

ตั้งแต่ที่ปีโป้ไปหาหมอวันนั้น เขาก็ไม่เคยมีอาการหวาดกลัวหรือละเมออีกเลย ทุกวันนี้ผมกับเขาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ดูเหมือนเป็นเพื่อนที่รักกันมาก ดูสนิทกันเหมือนกับว่ารู้จักกันมาเป็นสิบปี ไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกันตลอดแม้แต่การไปถ่ายแบบของผมเขามีปีโป้ตามติดและอ