บทที่ 87

ตอนที่ 87 เขาป่วยจริงๆ

ฉันยังไม่ทันทักทาย ก็รีบออกจากออฟฟิศอย่างตื่นตระหนก ฉันจอดรถและรีบวิ่งไปที่โรงพยาบาล

หัวใจเต้นแรงและน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

ฉันแค่คิดว่าแม่แค่ขู่ให้ฉันกลัว คงไม่ทำมันจริงๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าแม่จะกระโดดตึกจริงๆ?

บ้านที่อาศัยอยู่บ

บทที่ 88

ตอนที่ 88 การถ่วงเวลา

เขาเปิดลำโพง ดังนั้นฉันเลยได้ยินความเคลื่นไหวทางนั้นอย่างชัดเจน

ตู๊ด ตู๊ด ~

นานมากแล้ว แต่ก็ไม่มีใครรับสาย

“ให้ตายสิ ทำไมไม่รับสาย?” เฉิงอยู๋ฝันยังไม่พอใจและโทรไปอีกครั้ง

หลังจากเสียงโทรศัพท์ดึงขึ้นสองครั้ง ก็มีคนรับสาย

“ฮัลโหล ไม่ทรา

บทที่ 89

ตอนที่ 89 สิ่งที่ต้องการก็คือความโลภของเขา

“งั้นก็รีบไปกดสิ รีบไป！ตรงหน้าประตูมีตู้เอทีเอ็ม ตอนเข้ามาฉันเห็นพอดี！”

เฉิงอยู๋ฝันใช้มือข้างหนึ่งผลักไหล่ฉัน และมืออีกข้างยังคงถือมีดจี้ที่เอวฉัน

ฉันทำได้แค่เพียงเดินออกไปกับเขา และหยุดอยู่หน้าประตู

พวกเราก็เดินออกไปแบบนี้แล