บทที่ 480 ความทรมานที่ไม่มีสิ้นสุด

ทั้งสองเดินเข้ามา จับฉันมัดไว้กับเสาด้านข้าง

จากนั้น เริ่มฉีกเสื้อของฉันออก

ฉันทั้งร้องไห้ทั้งกรีดร้อง พยายามขัดขืนเต็มแรง มือที่ถูกล็อกกุญแจมือขูดจนถลอก พยายามจะถอยตัวไปหลบด้านหลัง แต่กลับถูกพวกเขาจับไว้ ไม่มีทางขยับไปไหนได้เลย

แรงของคนพวกนั้

บทที่ 481 เธอคือสิ่งเติมเต็ม

ตำรวจมางั้นเหรอ?!

คนพวกนั้นต่างพากันตกใจ แต่พวกเขายังมีทักษะจากการฝึกฝน หลังจากสบตากัน จึงรีบหยิบปืนขึ้นมา

ฉันถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ จากนั้นสลบล้มลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

ในขณะที่กำลังสะลึมสะลือ เหมือนได้ยินใครบางคนกำลังเรียกชื่อฉัน

ใช่หลินย่งถิงรึ

บทที่ 482 ข้อได้เปรียบของคนบ้า

ฉันเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

จนกระทั่งตอนนี้ ฉันยังไม่รู้ว่า ฉันรอดมาจากตอนนั้นได้อย่างไร

ฉันมองหลินย่งถิงด้วยความตกตะลึง ถามด้วยความสงสัย: “จิ้นเวยหรันหล่อน เป็นยังไงบ้าง? คุณรู้ว่าฉันไปที่นั่นได้อย่างไร”

“ฟางหุยเป็นคนบ