บทที่ 479 ปล่อยฉันไป

ฉันเดินถอยหลัง คิดเพียงแต่อยากออกไปจากที่นี่

รีบหันหลังวิ่งไปที่ประตู เพิ่งจะเปิดประตูออก กลับเจอบอดี้การ์ดสูงใหญ่สองคน

จิ้นเวยหรันอยู่ด้านหลังฉัน พูดเย้ยขึ้น “เฉิงเคอ เธอคิดว่าที่นี่คือที่ไหนกัน? คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป?”

“จิ้นเวยหรัน เธอคิดจะทำอะไรกันแน่

บทที่ 480 ความทรมานที่ไม่มีสิ้นสุด

ทั้งสองเดินเข้ามา จับฉันมัดไว้กับเสาด้านข้าง

จากนั้น เริ่มฉีกเสื้อของฉันออก

ฉันทั้งร้องไห้ทั้งกรีดร้อง พยายามขัดขืนเต็มแรง มือที่ถูกล็อกกุญแจมือขูดจนถลอก พยายามจะถอยตัวไปหลบด้านหลัง แต่กลับถูกพวกเขาจับไว้ ไม่มีทางขยับไปไหนได้เลย

แรงของคนพวกนั้

บทที่ 481 เธอคือสิ่งเติมเต็ม

ตำรวจมางั้นเหรอ?!

คนพวกนั้นต่างพากันตกใจ แต่พวกเขายังมีทักษะจากการฝึกฝน หลังจากสบตากัน จึงรีบหยิบปืนขึ้นมา

ฉันถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ จากนั้นสลบล้มลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

ในขณะที่กำลังสะลึมสะลือ เหมือนได้ยินใครบางคนกำลังเรียกชื่อฉัน

ใช่หลินย่งถิงรึ