บทที่ 478

บทที่ 478 คำขอโทษมีประโยชน์งั้นเหรอ

ฉันรีบลุกขึ้นยืน เดินไปหาหล่อน

แน่นอนว่าไม่ต้องสงสัย

เดินไปได้เพียงครึ่งทาง ก็ถูกบอดี้การ์ดเหี้ยมโหดขวางไว้

จิ้นเวยหรันปัดมือ พูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา : “ให้หล่อนเข้ามา”

บอดี้การ์ดหลีกทางให้ ฉันรีบเดินเข้าไปหาจิ้นเวยหรั

บทที่ 479

บทที่ 479 ปล่อยฉันไป

ฉันเดินถอยหลัง คิดเพียงแต่อยากออกไปจากที่นี่

รีบหันหลังวิ่งไปที่ประตู เพิ่งจะเปิดประตูออก กลับเจอบอดี้การ์ดสูงใหญ่สองคน

จิ้นเวยหรันอยู่ด้านหลังฉัน พูดเย้ยขึ้น “เฉิงเคอ เธอคิดว่าที่นี่คือที่ไหนกัน? คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป?”

“จิ้นเวยหรัน เธอคิดจะท

บทที่ 480

บทที่ 480 ความทรมานที่ไม่มีสิ้นสุด

ทั้งสองเดินเข้ามา จับฉันมัดไว้กับเสาด้านข้าง

จากนั้น เริ่มฉีกเสื้อของฉันออก

ฉันทั้งร้องไห้ทั้งกรีดร้อง พยายามขัดขืนเต็มแรง มือที่ถูกล็อกกุญแจมือขูดจนถลอก พยายามจะถอยตัวไปหลบด้านหลัง แต่กลับถูกพวกเขาจับไว้ ไม่มีทางขยับไปไหนได้เลย

แรง