บทที่ 477

บทที่ 477 ให้ฉันเจอหล่อน

“ขอโทษครับ คุณจิ้นเวยหรันไม่ให้ใครเข้าพบครับ คุณอย่ามาหาเรื่องอะไรอีกเลย อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ”

หนึ่งในคนคุ้มกันพูดกับฉัน

ภายใต้คำพูดนั้น มีความเย็นชาอาฆาตแฝงอยู่

ฉันกลัวมาก

แต่เพื่อหลินย่งถิง ฉันไม่มีเวลามานั่งสนใจอะไรทั้งนั้น

บทที่ 478

บทที่ 478 คำขอโทษมีประโยชน์งั้นเหรอ

ฉันรีบลุกขึ้นยืน เดินไปหาหล่อน

แน่นอนว่าไม่ต้องสงสัย

เดินไปได้เพียงครึ่งทาง ก็ถูกบอดี้การ์ดเหี้ยมโหดขวางไว้

จิ้นเวยหรันปัดมือ พูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา : “ให้หล่อนเข้ามา”

บอดี้การ์ดหลีกทางให้ ฉันรีบเดินเข้าไปหาจิ้นเวยหรั

บทที่ 479

บทที่ 479 ปล่อยฉันไป

ฉันเดินถอยหลัง คิดเพียงแต่อยากออกไปจากที่นี่

รีบหันหลังวิ่งไปที่ประตู เพิ่งจะเปิดประตูออก กลับเจอบอดี้การ์ดสูงใหญ่สองคน

จิ้นเวยหรันอยู่ด้านหลังฉัน พูดเย้ยขึ้น “เฉิงเคอ เธอคิดว่าที่นี่คือที่ไหนกัน? คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป?”

“จิ้นเวยหรัน เธอคิดจะท