บทที่ 476

บทที่ 476 ฉันต้องลองดู

ฟางหุยยิ้มกรุ้มกริ่ม พูดด้วยเสียงแผ่วเบา “เธอกำลังพูดอะไร? เธอก็เห็นแล้วงั้นเหรอ ฉันเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงคนหนึ่ง จะช่วยเขาได้ยังไง? แต่อย่างน้อย สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือ ไม่ทำร้ายเขา”

คำพูดของหล่อน แฝงไปด้วยถ้อยคำที่สื่อว่าฉันทำร้ายหลินย่งถิง

บทที่ 477

บทที่ 477 ให้ฉันเจอหล่อน

“ขอโทษครับ คุณจิ้นเวยหรันไม่ให้ใครเข้าพบครับ คุณอย่ามาหาเรื่องอะไรอีกเลย อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ”

หนึ่งในคนคุ้มกันพูดกับฉัน

ภายใต้คำพูดนั้น มีความเย็นชาอาฆาตแฝงอยู่

ฉันกลัวมาก

แต่เพื่อหลินย่งถิง ฉันไม่มีเวลามานั่งสนใจอะไรทั้งนั้น

บทที่ 478

บทที่ 478 คำขอโทษมีประโยชน์งั้นเหรอ

ฉันรีบลุกขึ้นยืน เดินไปหาหล่อน

แน่นอนว่าไม่ต้องสงสัย

เดินไปได้เพียงครึ่งทาง ก็ถูกบอดี้การ์ดเหี้ยมโหดขวางไว้

จิ้นเวยหรันปัดมือ พูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา : “ให้หล่อนเข้ามา”

บอดี้การ์ดหลีกทางให้ ฉันรีบเดินเข้าไปหาจิ้นเวยหรั