บทที่ 475

ล้มละลาย

พูดให้ถูกต้องก็คือ ฟางหุยพิงอยู่ในอ้อมอกของหลินย่งถิง แต่ท่าทางของเขา ดูเหมือนเหลืออดเหลือทน

ที่เลขาไม่ให้ฉันเข้ามา ที่แท้ก็กลัวฉันเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้

เมื่อเห็นว่าฉันเข้ามา เขารีบผลักฟางหุยออก เดินตรงเข้ามาหาฉัน

“เธอมาแล้วเหรอ”

เสียงของเขา แฝงไปด้ว

บทที่ 476

บทที่ 476 ฉันต้องลองดู

ฟางหุยยิ้มกรุ้มกริ่ม พูดด้วยเสียงแผ่วเบา “เธอกำลังพูดอะไร? เธอก็เห็นแล้วงั้นเหรอ ฉันเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงคนหนึ่ง จะช่วยเขาได้ยังไง? แต่อย่างน้อย สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือ ไม่ทำร้ายเขา”

คำพูดของหล่อน แฝงไปด้วยถ้อยคำที่สื่อว่าฉันทำร้ายหลินย่งถิง

บทที่ 477

บทที่ 477 ให้ฉันเจอหล่อน

“ขอโทษครับ คุณจิ้นเวยหรันไม่ให้ใครเข้าพบครับ คุณอย่ามาหาเรื่องอะไรอีกเลย อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ”

หนึ่งในคนคุ้มกันพูดกับฉัน

ภายใต้คำพูดนั้น มีความเย็นชาอาฆาตแฝงอยู่

ฉันกลัวมาก

แต่เพื่อหลินย่งถิง ฉันไม่มีเวลามานั่งสนใจอะไรทั้งนั้น