บทที่ 471 ฉันรักและเห็นใจเขา

วันนี้ ฉันพาแน่ซีกลับไปที่เมืองบ้านเกิดเพื่อไปเยี่ยมแม่และน้องชาย

นี่ถือเป็นครั้งแรกที่แม่ได้เจอกับแน่ซี เมื่อเห็นเขา แม่ดีใจมีความสุขเป็นอย่างมาก

“นี่ก็คือ...หลานชายของฉันเหรอ?”

แม่อุ้มแน่ซียิ้มพลางพูดขึ้น น้ำเสียงสั่นคลอนด้วยความปลื้มปิติ

เห็

บทที่ 472 เธอยอมคบกับฉันไหม?

ฉันเดินเข้าไปตบบ่าของเขา ถามเขาด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม “นายกำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่?”

เสี่ยวหลี่หันหลังกลับมามองฉัน สายตาตื่นตกใจ คงคิดไม่ถึงว่าจะมาเจอฉันในตอนนี้

ไม่นานนัก จึงยิ้มกลบเกลื่อนพูดว่า “ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนคนหนึ่งน่ะ”

พูดพลาง ตัดสายทิ้ง

บทที่ 473 อุบายของเขา

รูปทั้งหมดสิบกว่ารูป ล้วนแล้วแต่เป็นรูปของฉันที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ยกำลังเล้าโลมคลุกคลีกับเจียงหนันกันอย่างเร่าร้อน

ไม่มีใบหน้าของเขาปรากฏออกมา แต่หน้าของหล่อนกลับเห็นได้อย่างชัดเจนไปจนถึงรูขุมขน

รูปถ่ายทุกใบ ไม่น่ามองสักใบ

มีรูปที่เขานั่งอยู่บนตัวของฉัน จูบที