บทที่470 มันคือฝันร้ายหรือว่าความจริง

“อืม”

ฉันตอบแบบนิ่งๆ ก็ถือว่าเป็นการตอบแล้ว

“ขึ้นรถเถอะ รถแถวนี้หายาก เดี๋ยวฉันพาเธอไป”

พอพูดแล้วเขาก็เปิดประตูออก แล้วก็ยิ้มให้ฉันอย่างใจกว้าง

ฉันไม่อยากขึ้นรถ แต่ว่ามองซ้ายมองขวา มันก็ไม่มีรถเลยจริงๆ

ฉันไม่อยากให้หลินย่งถิงร

บทที่ 471 ฉันรักและเห็นใจเขา

วันนี้ ฉันพาแน่ซีกลับไปที่เมืองบ้านเกิดเพื่อไปเยี่ยมแม่และน้องชาย

นี่ถือเป็นครั้งแรกที่แม่ได้เจอกับแน่ซี เมื่อเห็นเขา แม่ดีใจมีความสุขเป็นอย่างมาก

“นี่ก็คือ...หลานชายของฉันเหรอ?”

แม่อุ้มแน่ซียิ้มพลางพูดขึ้น น้ำเสียงสั่นคลอนด้วยความปลื้มปิติ

เห็

บทที่ 472 เธอยอมคบกับฉันไหม?

ฉันเดินเข้าไปตบบ่าของเขา ถามเขาด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม “นายกำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่?”

เสี่ยวหลี่หันหลังกลับมามองฉัน สายตาตื่นตกใจ คงคิดไม่ถึงว่าจะมาเจอฉันในตอนนี้

ไม่นานนัก จึงยิ้มกลบเกลื่อนพูดว่า “ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนคนหนึ่งน่ะ”

พูดพลาง ตัดสายทิ้ง