บทที่ 47

ตอนที่47 หลินย่งถิงจอมเสแสร้ง

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

เมื่อ3วันก่อน เด็กผู้หญิงที่ช่วยฉันตรงล่างตึก

ทำไมถึงมาที่นี่ได้?

ฉันไม่คิดว่า เพื่อตอบแทนเด็กที่ช่วยชีวิตฉันไว้ หลินย่งถิงจึงไปรับเธอมาเยี่ยมฉันที่นี่

ทั้งๆที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันบาดเจ็บ

บทที่ 48

ตอนที่48 เป็นคนต้องมีความสุขเข้าไว้

ตรงนี้คือชั้น2 ตกลงไปไม่ถึงตาย แต่แขนขาจะหักมั้ย ฉันก็ไม่กล้ารับประกันหรอกนะ

แต่ที่หลินย่งถิงเรียกหมอมาด้วย ก็เพื่อมาดูอาการของสองแม่ลูกเท่านั้น ถ้าร่างกายทั้งคู่รับไม่ไหวแล้ว ฉันถึงจะหยุด

เพราะมีหลินย่งถิงถือหาง ฉันถึงกำเริบเสิบสานถึงเบอร

บทที่ 49

ตอนที่49 เจ็บมั้ย

พอเขาอ้าปากพูด ฉันก็รู้สึกกลัว

ทุกครั้งที่เขาเรียกฉันไป วันรุ่งขึ้นฉันแทบจะลงจากเตียงไม่ไหว ตอนนี้แผลที่เอวฉันยังไม่หายดี ถ้าถูกเขาทรมานซ้ำอีก ฉันเดาว่าคงเจ็บเจียนตาย

ถึงแม้จะไม่เต็มใจ ฉันก็ยังเดินไปยืนตรงหน้าเขา

หลินย่งถิงไม่ได้พูดอะไร มองฉันเงียบๆแบ