บทที่ 46

ตอนที่46 ฉันเป็นน้า

แม่งเอ้ย! ใจฉันรู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันใด

ฉันระวังตัวถึงขนาดนี้ ก็ยังเสียรู้สองแม่ลูกนี่จนได้

จริงๆแล้วครอบครัวเป็นพื้นฐานของการศึกษา ที่ไป๋เฟิงมีนิสัยที่บิดเบี้ยว ส่วนใหญ่ก็ได้รับอิทธิพลมาจากฟางฟาง

ความเจ็บปวดกลับทำให้ฉันได้สติ ฉันรู้ว่าไม่สามารถมีเรื่

บทที่ 47

ตอนที่47 หลินย่งถิงจอมเสแสร้ง

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

เมื่อ3วันก่อน เด็กผู้หญิงที่ช่วยฉันตรงล่างตึก

ทำไมถึงมาที่นี่ได้?

ฉันไม่คิดว่า เพื่อตอบแทนเด็กที่ช่วยชีวิตฉันไว้ หลินย่งถิงจึงไปรับเธอมาเยี่ยมฉันที่นี่

ทั้งๆที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันบาดเจ็บ

บทที่ 48

ตอนที่48 เป็นคนต้องมีความสุขเข้าไว้

ตรงนี้คือชั้น2 ตกลงไปไม่ถึงตาย แต่แขนขาจะหักมั้ย ฉันก็ไม่กล้ารับประกันหรอกนะ

แต่ที่หลินย่งถิงเรียกหมอมาด้วย ก็เพื่อมาดูอาการของสองแม่ลูกเท่านั้น ถ้าร่างกายทั้งคู่รับไม่ไหวแล้ว ฉันถึงจะหยุด

เพราะมีหลินย่งถิงถือหาง ฉันถึงกำเริบเสิบสานถึงเบอร