ตอนที่48 เป็นคนต้องมีความสุขเข้าไว้

ตรงนี้คือชั้น2 ตกลงไปไม่ถึงตาย แต่แขนขาจะหักมั้ย ฉันก็ไม่กล้ารับประกันหรอกนะ

แต่ที่หลินย่งถิงเรียกหมอมาด้วย ก็เพื่อมาดูอาการของสองแม่ลูกเท่านั้น ถ้าร่างกายทั้งคู่รับไม่ไหวแล้ว ฉันถึงจะหยุด

เพราะมีหลินย่งถิงถือหาง ฉันถึงกำเริบเสิบสานถึงเบอร์นี้ได้อย่

ตอนที่49 เจ็บมั้ย

พอเขาอ้าปากพูด ฉันก็รู้สึกกลัว

ทุกครั้งที่เขาเรียกฉันไป วันรุ่งขึ้นฉันแทบจะลงจากเตียงไม่ไหว ตอนนี้แผลที่เอวฉันยังไม่หายดี ถ้าถูกเขาทรมานซ้ำอีก ฉันเดาว่าคงเจ็บเจียนตาย

ถึงแม้จะไม่เต็มใจ ฉันก็ยังเดินไปยืนตรงหน้าเขา

หลินย่งถิงไม่ได้พูดอะไร มองฉันเงียบๆแบบนี้ สายตา

ตอนที่50 ความรู้สึกของรักแรก

วางสายเสร็จใจของฉันยังคงรู้สึกสับสน

ประโยคสุดท้ายของเจียงหนัน หมายความว่ายังไง?

"ใครโทรมา?" หลินย่งถิงมองฉันแล้วถามนิ่งๆ

"ไม่มีใคร" ฉันแอบกลัวจึงตอบอย่างพยายามไม่กระโตกกระตาก

"ไม่มีใครแล้วทำไมเธอถึงต้องหน้าแดงแบบนี้ล่ะ?" หลินย่งถิงยิ้มเย็นๆ เห็